សព្វវចនាធិប្បាយហាទីសរបស់ព្យាការី

“នៅពេលដែលនរណាម្នាក់នៃពួកអ្នកចូលគេង ស្ហៃតនបានចងនៅខាងក្រោយក្បាលរបស់គេបីចំណង ដោយវាបានសរសេរនៅលើចំណងនីមួយៗថា៖ អ្នកមានពេលយប់យូរណាស់។ ហេតុនេះ ចូរអ្នកគេងចុះ។ ដូចនេះ នៅពេលដែលគេភ្ញាក់ឡើង ប្រសិនបើគេហ្ស៊ីកៀរទៅចំពោះអល់ឡោះ ដាច់ចំណងមួយ។ ប្រសិនបើគេយកវូហ្ទុ ដាច់ចំណងមួយ។ ហើយប្រសិនបើគេសឡាត ដាច់ចំណងមួយទៀត ធ្វើឲ្យគេភ្ញាក់ឡើងនៅពេលព្រឹកមានភាពសកម្ម អារម្មណ៍ស្រស់ថ្លា។ តែប្រសិនបើគេមិនបានធ្វើដូច្នោះទេ គេនឹងភ្ញាក់ឡើងដោយមានអារម្មណ៍មិនល្អខ្ជិលច្រអូស”។

“អល់ឡោះជាម្ចាស់មិនទទួលយកការសឡាតរបស់នរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកអ្នកឡើយនៅពេលដែលគេមានហាហ្ទាស(គ្មានភាពជ្រះស្អាត) រហូតទាល់តែគេយកវូហ្ទុ”។

ខ្ញុំបានសួរអាអ៊ីស្ហះថា៖ ហេតុអ្វីបានជាអ្នកដែលមានរដូវតម្រូវឲ្យបួសសង តែមិនតម្រូវឲ្យសឡាតសង? ពេលនោះ គាត់បាននិយាយថា៖ តើនាងជាពួក “ហារូរីយ៉ះ” ឬ? ខ្ញុំបានតបថា៖ ខ្ញុំមិនមែនជាពួកហារូរីយ៉ះ ទេ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំគ្រាន់តែសួរ(ចង់ដឹង)ប៉ុណ្ណោះ។ គាត់បាននិយាយថា៖ ពួកយើងធ្លាប់ជួបបញ្ហានេះ ហើយគេប្រើពួកយើងឲ្យបួសសង តែមិនបានប្រើពួកយើងឲ្យសឡាតសងឡើយ។

ណាពី ﷺ លោកតែងយកទឹកវូហ្ទុរៀងរាល់ពេលសឡាត។ ខ្ញុំបានសួរថា៖ ចុះពួកអ្នកវិញ តើពួកអ្នកធ្វើដូចម្តេចដែរ? គាត់បានឆ្លើយថា៖ ការយកវូហ្ទុតែមួយដង គឺគ្រប់គ្រាន់ហើយដរាបណាគេមិនមានហាហ្ទាស(ដាច់វូហ្ទុ)។

“ស៊ូណិតហ្វិតត្រោះមានប្រាំ៖ ការខតាន់ កោររោមប្រដាប់ភេទ កាត់តម្រឹមពុកមាត់ កាត់ក្រចកដៃ និងដករោមក្លៀក”។

“នៅពេលដែលពួកអ្នកបត់ជើង ចូរពួកអ្នកកុំបែរមុខទៅរកទិសគិបឡាត់ ហើយក៏កុំបែរខ្នងទៅរកវាដែរ។ ក៏ប៉ុន្តែ ចូរពួកអ្នកបែរទៅទិសខាងកើត ឬទិសខាងលិចវិញ”។ អាពូអៃយ៉ូប បាននិយាយថា៖ ពេលដែលពួកយើងទៅដល់ប្រទេសស្ហាម(ស៊ីរី) ពួកយើងឃើញថា បន្ទប់ទឹកជាច្រើនត្រូវបានសង់បែរឆ្ពោះទៅរកទិសគិបឡាត់។ ដូចនេះ ពួកយើងក៏បានងាកចេញ(ពីទិសគិបឡាត់) ហើយសុំការអភ័យទោសពីអល់ឡោះជាម្ចាស់។

“ចូរកុំឲ្យនរណាម្នាក់នៃចំណោមពួកអ្នកកាន់លិង្គរបស់ខ្លួននឹងដៃស្តាំពេលបត់ជើងតូច និងមិនត្រូវសម្អាតក្រោយពីបត់ជើងរួចដោយដៃស្តាំ ហើយក៏មិនត្រូវដកដង្ហើមក្នុងសម្ភាៈដាក់ទឹកដែរ”។

ពិតណាស់ នាងបាននាំកូនប្រុសតូចរបស់នាងដែលមិនទាន់ចេះទទួលទានអាហារនៅឡើយទៅជួបរ៉ស៊ូលុលឡោះ ﷺ ។ រ៉ស៊ូលុលឡោះ ﷺ បានដាក់កូនតូចនោះអង្គុយលើភ្លៅ។ ពេលនោះ កូនតូចនោះបាននោមដាក់សម្លៀកបំពាក់របស់លោក។ លោកក៏សុំទឹក រួចប្រោសទឹកលើកន្លែងនោះដោយលោកមិនបានលាងវាឡើយ។