“ជារៀងរាល់ព្រឹក មានម៉ាឡាអ៊ីកាត់ពីររូបចុះមក។ ម្នាក់ក្នុងចំណោមម៉ាឡាអ៊ីកាត់ទាំងពីរបាននិយាយថា៖ ឱអល់ឡោះជាម្ចាស់! សូមទ្រង់មេត្តាផ្តល់របស់ជំនួសដល់អ្នកដែលបរិច្ចាគផង។ រីឯម្នាក់ទៀតនិយាយថា៖ ឱអល់ឡោះជាម្ចាស់! សូមទ្រង់ផ្តល់នូវក្ដីអន្តរាយដល់អ្នកដែលរក្សាទ្រព្យទុក(កំណាញ់)ផង”។

អនុញ្ញាតឱ្យបួងសួងឲ្យអ្នកសប្បុរសទទួលបាននូវផលតបស្នងកាន់តែច្រើន និងល្អជាងអ្វីដែលរូបគេបានបរិច្ចាគ ហើយក៏អនុញ្ញាតឱ្យបួងសួងឲ្យអ្នកដែលកំណាញ់ទទួលនូវភាពហិនហោចចំពោះទ្រព្យសម្បត្តិដែលរូបគេកំណាញ់ និងមិនចំណាយវាទៅលើអ្វីដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានដាក់ជាកាតព្វកិច្ចលើរូបគេ។

បញ្ជាក់ពីការបួងសួងរបស់ម៉ាឡាអ៊ីកាត់ឲ្យអ្នកមានជំនឿដែលសាងអំពើល្អ និងចេះបរិច្ចាគទានឲ្យទទួលបាននូវប្រការល្អ និងភាពចម្រើនរុងរឿង ហើយការបួងសួងរបស់ពួកគេត្រូវបានគេទទួលយក។

ជំរុញឲ្យចំណាយទ្រព្យសម្បត្តិក្នុងផ្លូវដែលជាកាតព្វកិច្ច(វ៉ាជិប) និងជាការស្ម័គ្រចិត្ត(ស៊ូណិត) ដូចជាការចំណាយលើគ្រួសារ ការផ្សារភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងសាច់ញាតិ និងផ្លូវល្អផ្សេងៗទៀត។

បញ្ជាក់ពីឧត្តមភាពរបស់អ្នកដែលចំណាយទ្រព្យសម្បត្តិក្នុងផ្លូវល្អ ហើយលទ្ធផលចុងក្រោយរបស់វា គឺអល់ឡោះជាម្ចាស់នឹងតបស្នងដល់គេវិញ។ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានមានបន្ទូលថា៖ ﴿ وَمَا أَنْفَقْتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَهُوَ يُخْلِفُهُ وَهُوَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ﴾ [سورة سبإ(39)] “ហើយអ្វីក៏ដោយដែលពួកអ្នកបានបរិច្ចាគនោះ គឺទ្រង់នឹងតបស្នងវាវិញ។ ហើយទ្រង់ជាអ្នកប្រទានលាភសក្ការៈដ៏ល្អបំផុត។ [ស៊ូរ៉ោះ សាហ្ពាក៖39]

ការបួងសួងនេះ គឺចំពោះអ្នកដែលមិនចំណាយទ្រព្យសម្បត្តិលើអ្វីដែលជាកាតព្វកិច្ច(វ៉ាជិប)។ ចំពោះការចំណាយដែលជាការស្ម័គ្រចិត្ត(ស៊ូណិត) គឺមិនចូលក្នុងករណីនេះទេ ព្រោះជននោះមិនសមនឹងទទួលបាននូវការបួងសួងបែបនេះឡើយ។