«کسی که به امانت سوگند یاد کند از ما نیست».
از بُرَیده رضیاللهعنه روایت است که گفت: رسول الله صلیاللهعلیهوسلم فرمود:
«کسی که به امانت سوگند یاد کند از ما نیست».
«مَنْ حَلَفَ بِالْأَمَانَةِ فَلَيْسَ مِنَّا».
پیامبر صلیاللهعلیهوسلم از سوگند خوردن به «امانت» نهی کرده و هشدار دادهاند، و اینکه هر کس چنین کاری کند، از ما نیست.
حرام بودن سوگندخوردن به غیر خداوند متعال، از جمله سوگند به «امانت»، و اینکه این کار از شرک اصغر است.
«امانت» شامل طاعت، عبادت، ودیعه (چیزی که به امانت سپرده شده)، پول نقد و امنیت میشود.
سوگند شرعی، تنها به الله متعال یا به یکی از نامهای او یا به صفتی از صفات او منعقد میشود.
خطّابی گفته است: به نظر میرسد دلیل ناپسند بودن این کار آن است که [خداوند] امر فرموده که به الله و صفات او سوگند یاد شود، درحالیکه «امانت» از صفات او نیست، بلکه امری از اوامر او و واجبی از واجبات اوست. پس مردم از آن نهی شدند، زیرا این کار مستلزم برابر قرار دادن آن (امانت) با نامهای خداوند عزوجل و صفات اوست.
بیشتر (14)
سنن ابیداوود (5/ 155) (3253).
مُسنَد احمد (38/ 82) (22980).
نزهة المتقين.
لمجموعة من الباحثين (2/ 1166).
بهجة الناظرين.
لسليم الهلالي (3/ 201).
مشكاة المصابيح.
للتبريزي (2/ 1020).
شرح رياض الصالحين.
لابن عثيمين (6/ 452).
معالم السنن.
للخطابي (4/ 46).
سبل السلام.
الصنعاني (2/ 550 ).