«مَا مِنْ يَوْمٍ يُصْبِحُ العِبَادُ فِيهِ إِلَّا مَلَكَانِ يَنْزِلاَنِ، فَيَقُولُ أَحَدُهُمَا: اللَّهُمَّ أَعْطِ مُنْفِقًا خَلَفًا، وَيَقُولُ الآخَرُ: اللَّهُمَّ أَعْطِ مُمْسِكًا تَلَفًا». «هېڅ داسې ورځ نشته چې بنده ګان پکې سهار کړي مګر دا چې دوه ملاېکې راښکته کېږي او یوه یې وایي چې: اې الله هغه چاته د ورکړې بدله ورکړه چې (په نورو) انفاق او لګښت کوي او بله یې وایي: اې الله! د هغه چا مال برباد کړه چې له نورو یې سپموي».

د سخاوتمند لپاره دعا کول روا دي چې ډېره معاوضه ترلاسه کړي او دا چې د لګول شوي مال څخه الله زیات ورکړي، او بخیل انسان ته بد دعاوې کول چې هغه مال یې تلف شي چې بخل یې پرې کړی او په هغو لارو کې د لګښت څخه انکار کړی چې الله پرې واجب کړي دي.

د ملایکو له خوا لګښت کوونکو نیکو مؤمنانو ته د خېر او برکت دعا، او دا چې دعا یې قبلیږي.

په واجبو او نفلي لارو کې په لګښت کولو ټینګار؛ لکه په کورنۍ، خپلوانو او د خېر په لارو کې لګښت.

په نیکو کارونو کې د مصرف کوونکي فضیلت او دا چې اجر به یې الله ورکوي، الله تعالی فرمایلي: ﴿وَمَا أَنفَقْتُم مِّن شَيْءٍ فَهُوَ يُخْلِفُهُ وَهُوَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ﴾ [سبأ: 39].او څه چې تاسو يې (په خير كې) لګوئ نو هغه (الله) يې بدله دركوي او همغه تر ټولو ښه روزي وركونكى دى.

دا خېراوې د هغه چا لپاره دي چې له واجبو نفقو څخه ځان ساتي، خو مستحب نفقې په کې نه راځي؛ ځکه چې خاوند یې د دې خېراوو مستحق نه دی.