Енциклопедија на пророчките хадиси

Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, на неговата сеџда изговараше: „Аллахумме-гфир ли зенби куллеху: диккаху ве џиллеху, ве еввелеху ве ахиреху, ве ʿаланијетеху ве сирреху. (Аллаху мој, прости ми ги сите мои гревови – малите и големите, и првите и последните, и јавните и скриените!)“

„О, луѓе, покајте се пред Аллах! Зашто јас секој ден Му се покајувам Нему повеќе од стопати.“

„Аллаху мој, Тебе Ти се предавам, во Тебе верувам, на Тебе се потпирам, кон Тебе се враќам, и со Твоја помош полемизирам. Аллаху мој, засолни ме со Твојата моќ – нема друг вистински бог освен Тебе – да не бидам заведен. Ти си Живиот, Кој не умира, а џините и луѓето умираат.“ (Аллахумме, леке еслемту, ве бике аменту, ве алејке тевеккелту, ве илејке енебту, ве бике хасамту. Аллахумме, ин-ни еузу би-иззетике – ла илахе ил-ла Енте – ен тудил-лени. Енте ел-Хајју ел-лези ла јемут, вел-џинну вел-инсу јемутун.)

„Кога некој ќе го спомене Аллах при влегувањето дома и додека јаде, шејтанот им вели на своите другари: ,Вечерва немате ниту сместување ниту вечера.‘, а ако влезе дома без да го спомне Аллах при влегувањето, шејтанот вели: ,Најдовте сместување.‘ А ако не го спомне Аллах пред јадење, шејтанот вели: „Најдовте сместување и вечера.'“

„Еден бедуин дошол кај Аллаховиот пратеник и му рекол: ,Поучи ме на нешто што ќе го кажам.“ Пратеникот му рекол: ,Кажи: Ла илахе иллаллаху вахдеху ла шерике леху, Аллаху екберу кебира, вел-хамду лиллахи кесира, субханаллахи рабил-'алемин, ла хавле ве ла куввете илла биллахил-'азизил-хаким.‘ Бедуинот рече: ,Тие се за мојот Господар, што е за мене?‘ Кажи: ,Аллахуммег-фирли верхамни вехдини верзукни.‘, му одговорил Пратеникот.“