Skip to content

,Јазикот нека ти биде постојано навлажен од спомнувањето на Аллах.‘“

Од Абдулах бин Буср, радијаллаху анху, се пренесува дека еден човек рекол: „О, Аллахов Пратенику, прописите на исламот ми се намножија, па кажи ми нешто до кое морам да се придржувам.‘ Тој рече:

,Јазикот нека ти биде постојано навлажен од спомнувањето на Аллах.‘“

«لاَ يَزَالُ لِسَانُكَ رَطْبًا مِنْ ذِكْرِ اللَّهِ».

Го бележат Тирмизи, Ибн Маџе и Ахмед
Автентичен
Објаснување

Еден човек му се пожалил на Пратеникот, алејхи селам, дека доброволните ибадети се намножиле премногу за него до таа мерка што тој не можел да ги изврши поради неговата слабост, а потоа го замолил Пратеникот, алејхи селам, да го упати кон некое лесно дело кое ќе донесе голема награда, до кое тој ќе се држи и ќе го практикува. Тој, алејхи селам, го упатил да го одржува јазикот мек и подвижен и постојано да се сеќава на Семоќниот и Возвишениот Аллах, во секое време и ситуации. Со изговарањето на субханаллах, елхамдулиллах, естагфируллах, со дови и слично.

Од придобивките на хадисот

Вредноста на постојаното спомнување на Возвишениот Аллах.

Една од Аллаховите благодати е олеснувањето на причините преку кои добиваме големи награди.

Луѓето се разликуваат во нивните удели во добрите и богоугодните дела.

Честото спомнување на Аллах со изговарање на: субханаллах, елхамдулиллах, ла илахе иллаллах, Аллаху екбер и други работи, синхронизирано со срцето, ги заменува многуте доброволни дела-нафили.

Тој, алејхи селам, ги зема предвид прашањата што се поставени одговарајќи му на секој според тоа што најмногу му одговара.

Референци

Сунен Тирмизи (5/ 388) (3375).

Сунен Ибн Маџе (4/ 707) (3793).

Муснед на Ахмед ибн Ханбел (29/ 226) (17680).

Повеќе... (8)

جامع العلوم والحكم في شرح خمسين حديثا من جوامع الكلم.

لابن رجب الحنبلي (2/ 510).

التحفة الربانية في شرح الأربعين حديثًا النووية.

لإسماعيل الأنصاري (ص104).

فتح القوي المتين في شرح الأربعين وتتمة الخمسين.

للنووي وابن رجب (ص154).

الأحاديث الأربعون النووية وعليها الشرح الموجز المفيد.

لعبد الله بن صالح المحسن (ص93).