«هەر ڕۆژێک کە بەندەکان بەیانی دێت بەسەریاندا؛ دوو فریشتە دادەبەزن، یەکێکیان دەڵێت: ئەی خودایە ئەوەی دەبەخشێت؛ شوێنی ئەو بەخشینەی بۆ پڕ بکەرەوە

دروستێتی نزا کردن بۆ کەسێک کە دەبەخشێت بەوەى خواى گەورە زیاتری پێببەخشێت، وخواى گەورە لە شوێنی ئەو بەخشینەى زیاتر وخێرتری پێببەخشێت، وهەروەها دروستێتی نزا کردن لەسەر ڕەزیل بەوەى خواى گەورە سامانەکەى لەناوببات چونکە ڕەزیل بوو ونەیبەخشی لەو ڕێگایانەى خواى گەورە واجبی کردووە لەسەری.

نزاکردنی فریشتەکان بە بەخشینی خێر وبەرەكەت بۆ ئەو ئیماندارە چاکەکارانەى کە دەبەخشن، ونزاکانیان وەڵامدەدرێتەوە.

هاندان بۆ خەرجكردن لە واجبەكان وسوننەتەكان؛ وەكو خەرجی لەسەر خاوخێزان، وخەرجی لەسەر خزمە نزیكەكان، وخەرجی لە دەرگاكانی خێر وچاكەكاری.

ڕوونكردنەوەی فەزڵی ئەو كەسەی خەرجی دەكات لە جۆرە جیاوازەكانی خێر وچاكەدا، وسەرەنجامی ئەوەیە خوای گەورە لە شوێنی بەخشینەكەی خێرتری پێ دەبەخشێتەوە، پەروەردگار -سبحانه وتعالی- دەفەرموێت: ﴿وَمَا أَنفَقْتُم مِّن شَيْءٍ فَهُوَ يُخْلِفُهُ وَهُوَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ﴾ [سبأ: 39] واتە: ﴿وە ئێوە ھەر شتێکك ببەخشن (لەپێناو خوادا) ئەوە خوا جێگەی پڕدەکاتەوە وە ئەو (خوا) چاکترینی ڕۆزیدەرانە﴾.

ئەم نزایە لەسەر ئەوانەیە كە خەرجی واجب ناكەن، بەڵام خەرجیە سوننەتەكان ناگرێتەوە؛ چونكە ئەوەی جێبەجێی نەكات شایستە نییە نزای لەسەر بكرێت.