((قیامه‌ت ڕانابیت هه‌تا ڕۆژ ل ڕۆژئاڤایێ ده‌ردكه‌ڤیت، ڤێجا ئه‌گه‌ر ڕۆژ (ژ وی ڕه‌خی) ده‌ركه‌ڤت و خه‌لكی (ئه‌و ب وی سه‌روبه‌ری) دیت؛ هه‌می دێ باوه‌رییێ ئینن
ژ ئه‌بو هورەیرەی (خودێ ژێ ڕازی بیت) ژ پێغەمبەرێ خودێ (صەلات و سەلامێن خودێ ل سەر بن) گۆت:
((قیامه‌ت ڕانابیت هه‌تا ڕۆژ ل ڕۆژئاڤایێ ده‌ردكه‌ڤیت، ڤێجا ئه‌گه‌ر ڕۆژ (ژ وی ڕه‌خی) ده‌ركه‌ڤت و خه‌لكی (ئه‌و ب وی سه‌روبه‌ری) دیت؛ هه‌می دێ باوه‌رییێ ئینن، ئه‌ڤه ئه‌و ده‌مه یێ: {لاَ يَنْفَعُ نَفْسًا إِيمَانُهَا لَمْ تَكُنْ آمَنَتْ مِنْ قَبْلُ، أَوْ كَسَبَتْ فِي إِيمَانِهَا خَيْرًا} [الأنعام: 158]، ئانكو: ((باوه‌ریئینانا چ مرۆڤان مفای ل وی ناكه‌ت ئه‌گه‌ر به‌ری هنگی باوه‌ری نه‌ئینابیت یان كاره‌كێ باش بۆ خۆ نه‌كربیت))، قیامه‌ت دێ ڕابیت و دوو زه‌لامان جلكێ خۆ یێ به‌لاڤكری د ناڤبه‌را خۆدا، به‌لێ نه دشێن وێ كڕین و فرۆتنێ ب دویماهیك بینن و نه دشێن وی جلكی جاره‌كا دی وه‌رپێچن. قیامه‌ت دێ ڕابیت و زه‌لامی شیرێ حێشترا خۆ یا شیرده‌ر یێ دۆتی و یێ گرتی، به‌لێ ناگه‌هیت ڤه‌خۆت. قیامه‌ت دێ ڕابیت و زه‌لام یێ حه‌وزا خۆ یا ئاڤێ نوژه‌ن دكه‌ت و ته‌قنێ ل دۆرێن وێ دده‌ت، به‌لێ ناگه‌هیت ئاڤێ ژێ ڤه‌خۆت. قیامه‌ت دێ ڕابیت و ئێك ژ هه‌وه پارییێ خۆ یێ بلندكرییه ڕاستا ده‌ڤێ خۆ دا بخۆت، به‌لێ ناگه‌هیت بخۆت)).
«لاَ تَقُومُ السَّاعَةُ حَتَّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ مِنْ مَغْرِبِهَا، فَإِذَا طَلَعَتْ فَرَآهَا النَّاسُ آمَنُوا أَجْمَعُونَ، فَذَلِكَ حِينَ: {لاَ يَنْفَعُ نَفْسًا إِيمَانُهَا لَمْ تَكُنْ آمَنَتْ مِنْ قَبْلُ، أَوْ كَسَبَتْ فِي إِيمَانِهَا خَيْرًا} [الأنعام: 158] وَلَتَقُومَنَّ السَّاعَةُ وَقَدْ نَشَرَ الرَّجُلاَنِ ثَوْبَهُمَا بَيْنَهُمَا فَلاَ يَتَبَايَعَانِهِ، وَلاَ يَطْوِيَانِهِ، وَلَتَقُومَنَّ السَّاعَةُ وَقَدِ انْصَرَفَ الرَّجُلُ بِلَبَنِ لِقْحَتِهِ فَلاَ يَطْعَمُهُ، وَلَتَقُومَنَّ السَّاعَةُ وَهُوَ يَلِيطُ حَوْضَهُ فَلاَ يَسْقِي فِيهِ، وَلَتَقُومَنَّ السَّاعَةُ وَقَدْ رَفَعَ أَحَدُكُمْ أُكْلَتَهُ إِلَى فِيهِ فَلاَ يَطْعَمُهَا».
پێغه‌مبه‌ر (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) ده‌نگوباسی ب وێ چه‌ندێ دده‌ت كو ئێك ژ نیشانێن قیامه‌تێ یێن مه‌زن ئه‌ڤه‌یه ڕۆژ ژ ڕۆژئاڤایێ ده‌ركه‌ڤیت ل جهێ ل ڕۆژهه‌لاتێ ده‌ركه‌ڤیت و ب هه‌لێت، و ده‌مێ خه‌لك دبینن ڕۆژ یا ل ڕۆژئاڤایێ دهه‌لێت؛ هه‌می دێ باوه‌رییێ ئینن و موسلمان بن، به‌لێ ل ڤی ده‌می باوه‌ریئینانا كافری چ مفای ل وی ناكه‌ت و ل ڤی ده‌می نه كارێ باش و نه ته‌وبه‌كرن مفای ل خودانێ خۆ ناكه‌ن. پاشی پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) به‌حسێ هندێ كر كو قیامه‌ت دێ ژ نیشكه‌كێڤه هێت، هه‌تا وی ڕاده‌ی ئه‌و دێ ڕابیت و خه‌لك ب شوول و كارێن خۆ یێن ژیانا خۆ یا ڕۆژانه‌ڤه د مژویلن، ڤێجا قیامه‌ت دێ ڕابیت و فرۆشیار و بكڕی جلكێ خۆ یێ به‌لاڤكری، به‌لێ نه دشێن وێ كڕین و فرۆتنێ ب دویماهیك بینن و نه دشێن وی جلكی جاره‌كا دی وه‌رپێچن، قیامه‌ت دێ ڕابیت و زه‌لامی شیرێ حێشترا خۆ یا شیرده‌ر یێ دۆتی و یێ گرتی، به‌لێ ناگه‌هیت ڤه‌خۆت، قیامه‌ت دێ ڕابیت و زه‌لام يێ حه‌وزا خۆ یا ئاڤێ یا نوژه‌ن دكه‌ت و يێ ته‌قنێ ل دۆرێن وێ دده‌ت، به‌لێ ناگه‌هیت ئاڤدانێ پێ بكه‌ت، قیامه‌ت دێ ڕابیت و زه‌لامی پارییێ خۆ یێ بلندكرییه هنداڤ ده‌ڤێ خۆ دا بخۆت، به‌لێ ناگه‌هیت بخۆت.
...:
هندی ڕۆژ ژ ڕۆژئاڤایێ ده‌رنه‌كه‌ڤتبیت؛ موسلمانبوون و ته‌وبه‌كرن دهێنه وه‌رگرتن و د قه‌بویلكرینه.
هاندان ل سه‌ر خۆئاماده‌كرنێ بۆ قیامه‌تێ ب باوه‌ریئینان و كارێ باش، چونكی قیامه‌ت ژ نیشكه‌كێڤه دهێت.
زێده‌تر (3)
صه‌حیحا بۆخاری (8/ 106) (6506).
صه‌حیحا موسلمی (1/ 137) (157).
عمدة القاري شرح صحيح البخاري (23/ 92).
Cited in books
2 Booksزێده‌تر (2)
- موسوعة الإيمان«لَا تَقُومُ السَّاعَةُ حَتَّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ مِنْ مَغْرِبِهَا، فَإِذَا طَلَعَتْ مِنْ مَغْرِبِهَا آمَنَ النَّاسُ كُلُّهُمْ أَجْمَعُونَ، فَيَوْمَئِـذٍ {لاَ يَنفَعُ نَفْسًا إِيمَانُهَا لَمْ تَكُنْ آمَنَتْ مِن قَبْلُ أَوْ كَسَبَتْ فِي إِيم
- موسوعة الإيمان«...وَلَتَقُومَنَّ السَّاعَةُ وَقَدْ نَشَرَ الرَّجُلَانِ ثَوْبَهُمَا بَيْنَهُمَا، فَلَا يَتَبَايَعَانِهِ، وَلَا يَطْوِيَانِهِ، وَلَتَقُومَنَّ السَّاعَةُ وَقَدِ انْصَرَفَ الرَّجُلُ بِلَبَنِ لِقْحَتِهِ فَلَا يَطْعَمُهُ، وَلَتَقُومَنَّ السَّاع