«هه‌ر كەسێ پشتی هەر نڤێژەکا فەڕز ئایەتول کورسییێ بخوینیت، چ تشت نابنه‌ ڕێگر ل بەر چوونا وی بۆ به‌حەشتێ ب تنێ مرن نەبیت».

پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) به‌حسێ هندێ كر كو هه‌ر كه‌سێ پشتی ب دویماهیك هاتنا نڤێژێن فه‌ڕز ئایه‌تو‌ل كورسییێ بخوینیت؛ ئێدی ب تنێ مرن دێ بیته‌ ڕێگر دا بچیته‌ د به‌حه‌شتێدا؛ ئه‌و ئایه‌ت ژی د سووره‌تا (البقرة) دایه‌، كو خودایێ مه‌زن دبیژیت: {اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ لَا تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَلَا نَوْمٌ لَهُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ مَنْ ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلَّا بِإِذْنِهِ يَعْلَمُ مَا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلَا يُحِيطُونَ بِشَيْءٍ مِنْ عِلْمِهِ إِلَّا بِمَا شَاءَ وَسِعَ كُرْسِيُّهُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ وَلَا يَئُودُهُ حِفْظُهُمَا وَهُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ}.، ئانكو: ((خودێیه‌ يێ ژ وى پێڤه‌تر كه‌س هێژاى په‌رستنێ نه‌بیت، زێندى ئه‌وه‌ يێ هه‌مى ڕامانێن ژينا پێكهاتى و هێژاى وى وى هه‌ين، يێ ل سه‌ر هه‌ر تشته‌كى پێ ڕابووى، چ نقرۆسك و خه‌و ناگه‌هنه‌ وى، هه‌ر تشته‌كێ ل ئه‌سمانان و هه‌ر تشته‌كێ ل ئه‌ردى مولكێ وییه‌، بێ ده‌ستويرییا وى كه‌س بسته‌ ناكه‌ت ل نیك وى مه‌هده‌رێ بكه‌ت، زانينا وى دۆرا ل هه‌مى چێكرییان گرتى يێن به‌رێ و يێن نوكه‌ و يێن نه‌هاتين، ئه‌و كارێن ل به‌ر ده‌ستێ خه‌لكى ژ تشتێن هێشتا چێ نه‌بووين و يێن ل پاش وان ژ تشتێن بوورى ئه‌و دزانیت، كه‌س ژ چێكرییێن وى ب تشته‌كى ژ زانينا وى ئاگه‌هدار نابیت ب وێ نه‌بیت يا ئه‌و وى پێ ئاگه‌هدار بكه‌ت. كورسییا وى ئه‌سمان و ئه‌رد ڤه‌گرتییه‌ - و كورسى جهێ پییێن وينه‌ و ژ وى پێڤه‌تر كه‌س چاوانییا وێ نزانیت - ، پاراستنا ئه‌رد و ئه‌سمانان ل به‌ر وى يا گران نينه‌، ئه‌و ب ذات و سيفه‌تێن خۆڤه‌ ل سه‌ر هه‌مى چێكرییان يێ بلنده‌، كۆمكه‌رێ هه‌مى سالۆخه‌تێن مه‌زنییێیه‌)). ئه‌ڤ ئايه‌ته‌ مه‌زنترين ئايه‌ته‌ د قورئانێدا، دبێژنێ: (ئايه‌تا كورسییێ). [البقرة: 255].