Skip to content

((مسوگه‌ر خودێ چاكی ل سه‌ر هه‌می تشتان نڤیسییه

ژ ئه‌بو یەعلای، شەددادێ کوڕێ ئەوسی (خودێ ژێ ڕازی بیت) ژ پێغەمبەرێ خودێ (صەلات و سەلامێن خودێ ل سەر بن) گۆت:

((مسوگه‌ر خودێ چاكی ل سه‌ر هه‌می تشتان نڤیسییه‌، ڤێجا ئه‌گه‌ر هه‌وه‌ كوشتن كر؛ هوین ب جوانی بكه‌ن، و ئه‌گه‌ر هه‌وه‌ ڤه‌كوشتن كر؛ هوین جوان ڤه‌كوژن، و بلا ئێك ژ هه‌وه‌ كێركا خۆ خۆش بكه‌ت و بلا قوربانی و ڤه‌كوشتییێ خۆ ژی ڕحه‌ت بكه‌ت)).

«إِنَّ اللهَ كَتَبَ الْإِحْسَانَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ، فَإِذَا قَتَلْتُمْ فَأَحْسِنُوا القِتْلَةَ، وَإِذَا ذَبَحْتُمْ فَأَحْسِنُوا الذِّبْحَةَ، وَلْيُحِدَّ أَحَدُكُمْ شَفْرَتَهُ، وَلْيُرِحْ ذَبِيحَتَهُ».

موسلم ڤێ فه‌رمووده‌یێ ڤه‌دگوهێزیت
فه‌رمووده‌یه‌كا دروسته‌
شرۆڤه‌كرن

پێغەمبەر (صەلات و سەلامێن خودێ ل سەر بن) به‌حسێ هندێ دكه‌ت کو خودایێ مه‌زن چاکی و قه‌نجی د هەمی تشتاندا ل سەر مە واجب کرییه، چاکی و قه‌نجی: ئەوە کو هەردەم مرۆڤ هه‌ست ب چاڤدێریکرنا خودێ بكه‌ت، د پەرستنا ویدا و د دانا خێرێدا و ده‌ستكێشانێ ژ نه‌خۆشی گه‌هاندنا ب چێكرییان، ژ ڤێ چەندێ ژی چاکی و قه‌نجییە د کوشتن و سه‌رژێكرنێدا. چاکی د کوشتنێدا ل دەمێ تۆلڤه‌كرنێ: ب وێ چەندێ کو ب ڕێكێن ژ هه‌مییان ب ساناهیتر و سڤكتر و ب لەزتر بۆ كوشتنا وی كه‌سی هەلبژێریت. چاکی د سه‌رژێكرنێدا ل دەمێ گیانه‌وه‌ر دهێتە سه‌رژێكرن: ب وێ چەندێ کو دلۆڤانی ب گیانه‌وه‌ری بهێته‌ برن ب تیژکرنا ئامیرێ سه‌رژێكرنێ و ب وێ چه‌ندێ كو ئه‌و ئامیر ل پێش چاڤێن گیانه‌وه‌رێ دێ هێته‌ سه‌رژێكرن نه‌هێته‌ خۆشكرن، دیسان ئه‌و گیانه‌وه‌ر ل پێش چاڤێن گیانه‌وه‌رێن دی ژی نه‌هێته‌ سه‌رژێكرن.

ژ مفایێن فه‌رمووده‌یێ

باشی و دلۆڤانییا خودایێ مەزن ب چێكرییان.

چاکیكرنا د کوشتن و سەرژێكرنێدا ب وێ چەندێ کو ل دویڤ ڕێكا شەرعی بیت.

ته‌مامه‌تییا شەریعه‌تی و كو وی هه‌می خێر و باشی ب خۆڤه‌ گرتینه‌، ژ وێ چەندێ ژی دلۆڤانیبرنه‌ ب گیانه‌وه‌ری و نه‌رمبوونه‌ د گه‌ل وی.

پاشڤه‌برن ژ شێواندنا له‌شێ مرۆڤی پشتی کوشتنا وی.

حەرامکرنا هه‌ر تشته‌كێ عه‌زابدان و ئێشاندنا گیانه‌وه‌ری تێدایە.

ژێده‌ر
زێده‌تر (9)

صه‌حیحا موسلمی (3/ 1548) (1955).

التحفة الربانية في شرح الأربعين حديثا النووية (ص38).

شرح الأربعين النووية.

لابن عثيمين (ص185).

فتح القوي المتين في شرح الأربعين وتتمة الخمسين.

للعباد (ص65).

فتح الباري.

لابن حجر (9/ 644).

شرح النووي على مسلم (13/ 107).