“ចូរពួកអ្នកស្វែងរកយប់ឡៃឡាទុលក៏ទើរនៅក្នុងយប់សេសនៃដប់យប់ចុងក្រោយនៃខែរ៉ម៉ាហ្ទន”។

គេឲ្យឈ្មោះយប់នេះថា “ឡៃឡាទុលក៏ទើរ” ដោយសារមូលហេតុមួយក្នុងចំណោមមូលហេតុពីរ៖ ទីមួយ មកពីពាក្យ "ឧត្តុង្គឧត្តម" ដូចដែលគេនិយាយថា "មនុស្សម្នាក់ដ៏ឧត្តុង្គឧត្តម"។ ដូច្នេះ ការភ្ជាប់ពាក្យ "យប់" ទៅនឹងពាក្យ "អាល់ក៏ទើរ" គឺជាការភ្ជាប់អ្វីមួយទៅនឹងគុណលក្ខណៈរបស់វា មានន័យថា យប់ដ៏ឧត្តុង្គឧត្តម។ វាបង្ហាញថា យប់នេះមានតំណែងដ៏អស្ចារ្យក្នុងន័យនៃពរជ័យ ភាពឧត្តុង្គឧត្តម និងឋានៈ។ ដូចដែលអល់ឡោះបានមានបន្ទូលថា៖ ពិតប្រាកដណាស់ យើងបានបញ្ចុះវា(គម្ពីរគួរអាន)នៅក្នុងយប់ដ៏មានពរជ័យ”។ (ស៊ូរ៉ោះអាត់ទូខន ៖ ៣)។ ទីពីរ មកពីពាក្យ "ការកំណត់"។ ដូច្នេះ ការភ្ជាប់យប់នេះទៅនឹងពាក្យនេះ គឺជាការភ្ជាប់ពេលវេលាទៅនឹងអ្វីដែលកើតឡើងក្នុងពេលនោះ។ មានន័យថា យប់នេះគឺជាយប់ដែលមានការកំណត់នូវអ្វីដែលនឹងកើតឡើងក្នុងឆ្នាំនោះ។ ដូចដែលអល់ឡោះបានមានបន្ទូលថា៖ “នៅក្នុងយប់នោះត្រូវគេបែងចែកនូវរាល់បទបញ្ជាដែលប្រកបដោយគតិបណ្ឌិត”។ (ស៊ូរ៉ោះអាត់ទូខន ៖ ៤)។