“គ្មានអ្វីមួយដែលឧត្តុង្គឧត្តមចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់ជាងការបួងសួងឡើយ”។

ឧត្តមភាពនៃការបួងសួង។ ជាការពិតណាស់ ជនណាដែលបួងសួងទៅកាន់អល់ឡោះ គឺរូបគេបានលើកតម្កើងទ្រង់ និងទទួលស្គាល់ថា៖  ទ្រង់ជាម្ចាស់ដែលមហាមានលើសលប់មិនត្រូវការអ្វីឡើយ ពីព្រោះគេមិនបួងសួងសុំពីអ្នកដែលខ្វះខាតនោះឡើយ។  ទ្រង់ជាម្ចាស់ដែលមហាឮបំផុត ពីព្រោះគេមិនបួងសួងសុំពីអ្នកដែលស្តាប់មិនឮនោះឡើយ។  ទ្រង់ជាម្ចាស់មហាសប្បុរសបំផុត ពីព្រោះគេមិនបួងសួងសុំពីអ្នកដែលកំណាញ់នោះឡើយ។  ទ្រង់ជាម្ចាស់មហាករុណាបំផុត ពីព្រោះគេមិនបួងសួងសុំពីអ្នកដែលគ្រោតគ្រាត រឹងទទឹងនោះឡើយ។  ទ្រង់ជាម្ចាស់ដែលមានសមត្ថភាពបំផុត ពីព្រោះគេមិនបួងសួងសុំពីអ្នកដែលអសមត្ថភាពនោះឡើយ។  ទ្រង់ជាម្ចាស់ដែលនៅជិតបំផុត ពីព្រោះអ្នកដែលនៅឆ្ងាយ គឺស្តាប់មិនឮនោះឡើយ ក៏ដូចជាទទួលស្គាល់នូវលក្ខណៈសម្បត្តិផ្សេងទៀតដែលជាលក្ខណៈសម្បត្តិដ៏ឧត្តុង្គឧត្តម និងប្រពៃថ្លៃថ្លាបំផុតសម្រាប់អល់ឡោះជាម្ចាស់ដ៏មហាខ្ពង់ខ្ពស់។