«ایمان ندارد کسی که امانت‌دار نیست، و دین ندارد کسی که به پیمانش وفادار نیست».
از انس بن مالک رضی‌الله‌عنه روایت است که گفت: پیامبر خدا صلی‌الله‌علیه‌وسلم کمتر خطبه‌ای برای ما می‌خواندند، مگر آنکه می‌فرمودند:
«لَا إِيمَانَ لِمَنْ لَا أَمَانَةَ لَهُ، وَلَا دِينَ لِمَنْ لَا عَهْدَ لَهُ». یعنی: «ایمان ندارد کسی که امانت‌دار نیست، و دین ندارد کسی که به پیمانش وفادار نیست».
«لَا إِيمَانَ لِمَنْ لَا أَمَانَةَ لَهُ، وَلَا دِينَ لِمَنْ لَا عَهْدَ لَهُ».
انس بن مالک رضی‌الله‌عنه خبر می‌دهد که پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم کمتر موعظه یا خطبه‌ای ایراد می‌کردند مگر آنکه دو نکته را یادآور می‌شدند: اول اینکه: کسی که در مورد مال، جان یا خانوادهٔ دیگری خیانت کند، ایمان کاملی ندارد. دوم اینکه: کسی که به عهدها و پیمان‌ها خیانت کرده و آنها را بشکند، دین کاملی ندارد.
این حدیث به ادای امانت و وفای به عهد تشویق می‌کند، زیرا شکستن آنها ایمان را ناقص می‌گرداند.
این [روایت]، هشداری است نسبت به خیانت در امانت و شکستن پیمان، و اینکه این دو از گناهان کبیره هستند.
این حدیث، هم شامل امانت و عهدی است که میان خدا و بنده‌اش وجود دارد و هم آنچه میان خودِ مردمان است.
بیشتر (2)
مُسنَد احمد (19/ 375) (12383).
فيض القدير (6/ 381).