Encyclopedia of Prophetic Hadiths

رسول الله صلی الله علیه وسلم او را به یمن فرستاد، وی درباره نوشیدنی‌هایی که در آنجا تهیه می‌شد پرسید، فرمود: «آنها کدامند؟» عرض کرد: «بِتْع و مِزْر»، به ابوبرده گفته شد: بِتْع چیست؟ گفت: آب عسل. و مِزْر: آب جو. آنگاه پیامبر فرمودند: «هر مست‌کننده‌ای -نشه آور- حرام است» این حدیث را بخاری نقل کرده است.

«هر مست کننده ای خمر، و شراب و حرام است؛ و هرکس در دنیا خمر و شراب بنوشد و درحالی بمیرد که معتاد به آن باشد و توبه نکند، در آخرت از آن نمی نوشد».

«مَا أَسْكَرَ كَثِيرُهُ فَقَلِيلُهُ حَرَامٌ». « هر آنچه که مقدار زیاد آن نشه آور باشد، مقدار کم آن نیز حرام است».

من در خانه ابوطلحه برای مردم شراب می دادم، و شراب شان در آن روز از خرمای نا رس بود، پس رسول الله صلی الله علیه وسلم به منادی دستور داد که ندا کند: آگاه باشید که شراب حرام قرار داده شد، گفت: سپس ابوطلحه به من گفت: بیرون برو و آن را بریز، پس بیرون رفتم و آن را ریختاندم، و در کوچه های مدینه سرازیر شد، عده ای از صحابه گفتند: کسانی که در شکم خود شراب دارند کشته شدند، پس الله متعال وحی کرد: {لَيْسَ عَلَى الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ جُنَاحٌ فِيمَا طَعِمُوا}، بر کسانی‌ که ایمان آورده‌اند و کارهای شایسته انجام داده‌اند، [ایراد و] گناهی در آنچه [پیش از حکم تحریم شراب] خورده‌اند نیست [المائدة: 93] الآيَةَ.