موفەریدەکان پێش کەوتن

زۆر یادكردنی خواى گەورە وسەرقاڵبوون بەم كردەوەیە ؛ سوننەتە، پێشەنگی لە قیامەتدا بە پێی زۆری پەرستنەکان ودڵسۆزیە تێیاندا.

یاد كردنی خوای گەورە دەكرێت تەنها بە زمان بێت، یان دەكرێت تەنها بە دڵ بێت، یان دەكرێت بە دڵ وزمان بێت ؛ ئەمەیان باشترینە وبەرزترین پلەی هەیە.

بەشێك لە زیكری خوای گەورە ؛ ویردە شەرعیە سنووردارەكانن، وەكو زیكری بەیانیان وئێواران، وزیكرەكانی پاش نوێژە فەرزەكان وهتد.

نەوەوی دەڵێت: بزانە فەزڵ وپلەوپایەی زیكر كردن نەبەستراوەتەوە بە ووتنی (سبحان الله والحمد لله والله أكبر) وهتد، بەڵكو هەركەسێك گوێڕایەڵی فەرمانەكانی الله بێت وجێبەجێیان بكات ؛ ئەوا یادی الله ی كردووە.

یاد كردنی خوای گەورە ؛ لە گەورەترین هۆكارەكانە بۆ جێگیری ودامەزراو بوون لەسەر ڕێگای ڕاست، خوای گەورە -سبحانه وتعالی- دەفەرموێت: ﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذَا لَقِيتُمْ فِئَةً فَاثْبُتُوا وَاذْكُرُوا اللَّهَ كَثِيرًا لَّعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ﴾ واتە: ﴿ئەی ئەوانەی کەباوەڕتان ھێناوە کاتێک (لەجەنگدا) لەگەڵ کۆمەڵێکدا ڕووبەڕوو بوونەوە خۆگربن (ھەڵنەیەن) و یادی خوا زۆر بکەن بۆ ئەوەی سەرکەوتووبن﴾ [الأنفال: 45].