((هه‌ر وه‌ستییانه‌ك، نه‌خۆشییه‌ك، خه‌مه‌ك، كۆڤانه‌ك، ئازاره‌ك یان ته‌نگاڤییه‌ك بگه‌هیته موسلمانی، هه‌تا ئه‌و سترییا دچیته د پێیێ وی ژیڕا؛ بۆ ڤێ هه‌مییێ خودێ دێ گونه‌هێن وی ژێبه‌ت)).
ئه‌بو سه‌عیدێ خودری و ئه‌بو هوره‌یره (خودێ ژ هه‌ردووكان ڕازی بیت) دبێژن: پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆت:
((هه‌ر وه‌ستییانه‌ك، نه‌خۆشییه‌ك، خه‌مه‌ك، كۆڤانه‌ك، ئازاره‌ك یان ته‌نگاڤییه‌ك بگه‌هیته موسلمانی، هه‌تا ئه‌و سترییا دچیته د پێیێ وی ژیڕا؛ بۆ ڤێ هه‌مییێ خودێ دێ گونه‌هێن وی ژێبه‌ت)).
«مَا يُصِيبُ الْمُسْلِمَ مِنْ نَصَبٍ وَلَا وَصَبٍ وَلَا هَمٍّ وَلَا حُزْنٍ وَلَا أَذًى وَلَا غَمٍّ حَتَّى الشَّوْكَةِ يُشَاكُهَا إِلَّا كَفَّرَ اللهُ بِهَا مِنْ خَطَايَاهُ».
پێغه‌مبه‌ر (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) دیار دكه‌ت كو هه‌ر نه‌خۆشی، خه‌م، كۆڤان، ته‌نگاڤی، ئێش و ئازار، ترس و برساتییه‌كا ب گه‌هیته موسلمانی -هه‌تا ئه‌و سترییا وی دئێشینیت ژی-، ئه‌ڤه هه‌می دبنه كه‌فاره‌تا گونه‌هێن وی و گونه‌هێن وی پێ دهێنه ژێبرن.
نصب: التعب.
وصب: المرض .
دیاركرنا قه‌نجییا خودێ ل سه‌ر عه‌بدێن وی یێن باوه‌ردار و دلۆڤانییا وی د گه‌ل وان، ب هندێ كو ب بچویكترین نه‌خۆشییا ب گه‌هیته وان گونه‌هێن وان ژێدبه‌ت.
پێدڤییه موسلمانی هیڤییا بده‌ستڤه‌ئینانا خێرێ ل ده‌ڤ خودێ هه‌بیت ل سه‌ر هه‌ر نه‌خۆشییه‌كا ب گه‌هیتێ، و هه‌دارێ ل سه‌ر هه‌ر تشته‌كێ بچویك و مه‌زن بكێشیت، دا كو پله‌یێن وی پێ بلند ببن و گونه‌هێن وی پێ بهێنه ژێبرن.
زێده‌تر (13)
صه‌حیحا بۆخاری (7/ 114) (5641).
صه‌حیحا موسلمی (4/ 1992) (2572).
كنوز رياض الصالحين.
لمجموعة من الباحثين (1/ 489).
شرح رياض الصالحين.
لابن عثيمين (1/ 242).
شرح النووي على مسلم (16/ 126).
تطريز رياض الصالحين.
لفيصل آل مبارك (ص44).
بهجة الناظرين شرح رياض الصالحين.
لسليم الهلالي (1/ 96).
نزهة المتقين شرح رياض الصالحين.
لمصطفى الخِن وغيره (1/ 70).
Cited in books
2 Booksزێده‌تر (2)
- رياض الصالحينرياض الصالحين مع فوائد وهدايات - 1 «مَا يُصِيبُ الْمُسْلِمَ مِنْ نَصَب وَلاَ وَصَبٍ وَلاَ هَمٍّ وَلاَ حَزَنٍ وَلاَ أذىٰ وَلا غَمٍّ، حَتَّىٰ الشَّوْكَةُ يُشَاكُهَا إِلَّا كَفَّرَ اللهُ بِهَا مِنْ خَطَايَاهُ».
- موسوعة الأسئلة (المجموعة الأولى)« مَا يُصِيبُ الْمُسْلِمَ مِنْ نَصَبٍ وَلَا وَصَبٍ وَلَا هَمٍّ وَلَا حُزْنٍ وَلَا أَذًى وَلَا غَمٍّ، حَتَّى الشَّوْكَةِ يُشَاكُهَا إِلَّا كَفَّرَ اللهُ بِهَا مِنْ خَطَايَاهُ».