សព្វវចនាធិប្បាយហាទីសរបស់ព្យាការី

ពិតណាស់ គាត់បានមកកាន់ថ្មខ្មៅ(ហាជើរុលអាស់វ៉ាត់) ហើយថើបវា រួចនិយាយថា៖ ពិតណាស់ខ្ញុំដឹងថា អ្នកគ្រាន់តែជាដុំថ្មដែលមិនអាចបង្កនូវគ្រោះថ្នាក់ ឬផ្តល់ជាប្រយោជន៍អ្វីបានឡើយ។ ប្រសិនបើខ្ញុំពិតជាមិនបានឃើញណាពី ﷺ ថើបអ្នកទេនោះ ខ្ញុំក៏នឹងមិនថើបអ្នកនោះដែរ។

អំពីណាពី ﷺ ពិតណាស់ លោកបានមានប្រសាសន៍អំពីពួកអាន់សរថា៖ “គ្មានអ្នកណាស្រឡាញ់ពួកគេឡើយ លើកលែងតែអ្នកដែលមានជំនឿ ហើយក៏គ្មានអ្នកណាស្អប់ពួកគេដែរ លើកលែងតែជនពុតត្បុត។ ជនណាហើយស្រឡាញ់ពួកគេ នោះអល់ឡោះនឹងស្រឡាញ់ជននោះ។ ហើយជនណាដែលស្អប់ពួកគេ អល់ឡោះក៏នឹងស្អប់ជននោះដែរ”។

ពិតណាស់ មានពេលមួយ ណាពី ﷺ លោកសួររក សាពិត ពិន ក័ស។ ពេលនោះ មានបុរសម្នាក់បាននិយាយថា៖ ឱរ៉ស៊ូលុលឡោះ! ខ្ញុំនឹងប្រាប់ពីដំណឹងរបស់គាត់ដល់លោក។ បុរសនោះក៏បានទៅជួបសាពិត ហើយបានឃើញគាត់អង្គុយនៅក្នុងផ្ទះរបស់គាត់ដោយឈ្ងោកមុខចុះ។ បុរសនោះបានសួរថា៖ តើអ្នកមានបញ្ហាអ្វី? គាត់បានឆ្លើយថា៖ អាក្រក់ណាស់។ គាត់ធ្លាប់តម្លើងសំឡេងលើសសំឡេងរបស់ណាពី ﷺ។ ដូចនេះ ទង្វើកុសលរបស់គាត់ពិតជានឹងត្រូវក្លាយជាអសារបង់ហើយ ហើយរូបគាត់នឹងស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកឋាននរកជាមិនខាន។ ពេលនោះ បុរសនោះក៏បានទៅជួបនឹងណាពី ﷺ វិញ ហើយប្រាប់លោកថា ពិតណាស់ សាពិតបាននិយាយបែបនេះ បែបនោះ។ ក្រោយមក បុរសនោះក៏បានត្រឡប់ទៅវិញម្តងទៀតដោយនាំមកនូវដំណឹងរីករាយដ៏ធំ មួយ។ ដោយណាពី ﷺ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ “ចូរអ្នកទៅរកគាត់ ហើយនិយាយទៅកាន់គាត់ថា៖ ជាការពិតណាស់ អ្នកមិនមែនស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកឋាននរកឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គឺស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកឋានសួគ៌”។

“អ្នកដែលល្អជាងគេក្នុងចំណោមពួកអ្នក គឺ(មនុស្សក្នុង)សតវត្សរបស់ខ្ញុំ។ បន្ទាប់មក គឺអ្នកដែលមកបន្ទាប់ពីពួកគេ។ បន្ទាប់មកទៀត គឺអ្នកដែលមកបន្ទាប់ពីពួកគេ”។ អ៊ិមរ៉ន បាននិយាយថា៖ ខ្ញុំមិនដឹងទេថា ណាពី ﷺ បានលើកឡើងពីរសតវត្ស ឬបីសតវត្សបន្ទាប់នោះ។ ណាពី ﷺ លោកបានមានប្រសាសន៍ទៀតថា៖ “បន្ទាប់ពីពួកអ្នក នឹងមានក្រុមមួយដែលពួកគេក្បត់ ហើយគ្មាននរណាទុកចិត្តពួកគេទេ។ ពួកគេធ្វើជាសាក្សី តែគ្មាននរណាស្នើឱ្យពួកគេធ្វើសាក្សីឡើយ។ ពួកគេសច្ចាបន់(ណាហ្សើរ) តែពួកគេមិនធ្វើតាមឡើយ។ ហើយភាពធាត់នឹងលេចឡើងក្នុងចំណោមពួកគេ”។