Skip to content

رسول خدا صلی الله علیه و سلم دعاهای جامع (کوتاه و پرمعنا) را دوست داشتند و غیر از آن را رها می‌کردند.

از عایشه رضی الله عنها روایت است که فرمود:

رسول خدا صلی الله علیه و سلم دعاهای جامع (کوتاه و پرمعنا) را دوست داشتند و غیر از آن را رها می‌کردند.

كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَسْتَحِبُّ الْجَوَامِعَ مِنَ الدُّعَاءِ، وَيَدَعُ مَا سِوَى ذَلِكَ.

به روایت ابوداوود و احمد
حديث صحيح
شرح

پیامبر صلی الله علیه و سلم دعاهایی را که دربردارندهٔ خیر دنیا و آخرت بود و الفاظش کم و معنایش بسیار بود، و در آن ثنای خداوند متعال و مقاصد نیکو وجود داشت، دوست داشتند و غیر از آن را رها می‌کردند.

از نکات این حدیث

مستحب بودن دعا با الفاظ آسان و دربردارندهٔ معانی خیر، و مکروه بودن تکلف و موشکافی در درخواست، و این [کار] برخلاف روش پیامبر صلی الله علیه و سلم است.

رسول خدا صلی الله علیه و سلم به «جوامع الکلم» (کلام کوتاه و پرمعنا) اختصاص یافته بودند.

اهتمام به دعاهایی که از پیامبر صلی الله علیه و سلم ثابت شده است؛ هرچند طولانی باشد و کلماتش زیاد باشد، زیرا همهٔ آن از دعاهای جامع است.

منابع
بیشتر (10)

سنن ابی‌داوود (2/ 605) (1482).

مُسنَد احمد (42/ 76) (25151).

بهجة الناظرين شرح رياض الصالحين.

لسليم الهلالي (2/ 542).

نزهة المتقين شرح رياض الصالحين.

لمجموعة من الباحثين (2/ 1003).

شرح رياض الصالحين.

لابن عثيمين (6/ 15).

كنوز رياض الصالحين.

لمجموعة من الباحثين (17/ 349).