"Burnu yerlə sürünsün, sonra burnu yerlə sürünsün sonra burnu yerlə sürünsün" Deyildi: "Kimin, ey Allahın Rəsulu?" Dedi: “Ata-anasından birinə və ya hər ikisinə yaşlı vaxtına yetişən və Cənnətə daxil olmayan kəsin”.
Əbu Hureyradan (Allah ondan razı olsun) Peyğəmbərin (Allahın salavatı və salamı onun üzərinə olsun) belə dediyi rəvayət edilir:
"Burnu yerlə sürünsün, sonra burnu yerlə sürünsün sonra burnu yerlə sürünsün" Deyildi: "Kimin, ey Allahın Rəsulu?" Dedi: “Ata-anasından birinə və ya hər ikisinə yaşlı vaxtına yetişən və Cənnətə daxil olmayan kəsin”.
«رَغِمَ أَنْفُ، ثُمَّ رَغِمَ أَنْفُ، ثُمَّ رَغِمَ أَنْفُ»، قِيلَ: مَنْ؟ يَا رَسُولَ اللهِ قَالَ: «مَنْ أَدْرَكَ أَبَوَيْهِ عِنْدَ الْكِبَرِ، أَحَدَهُمَا أَوْ كِلَيْهِمَا فَلَمْ يَدْخُلِ الْجَنَّةَ».
Peyğəmbər (Allahın salavatı və salamı onun üzərinə olsun) üç dəfə təkrarlayaraq -(bir insan üçün) zillət və rüsvayçılıqla bəddua etdi, sanki onun burnunu torpağa soxdu. Və ondan soruşdular: "Əleyhinə bəddua etdiyin bu şəxs kimdir ey Allahın Rəsulu?" Allah Rəsulu (Allahın salavatı və salamı onun üzərinə olsun) buyurdu: “Hər kim ata-anasına – onlardan birinə və ya hər ikisinə– yaşlı vaxtlarında yetişərsə və onlar, onun Cənnətə girməsinə səbəb olmazsa; bu da, onlara qarşı gözəl davranmamasına və onlara itaət etmədiyinə görədir.
Valideynlərə -xüsusən də qoca və zəif olduqları vaxtda- yaxşılıq etməyin vacibliyi və bunun, cənnətə girməyin səbəblərindən biri olması.
Valideynlərə itaətsizlik etmək böyük günahlardandır.
Sahihu Muslim (4/ 1978) (2551).
(16/ 108).
Əlavə (7)
بهجة الناظرين.
لسليم الهلالي (1/ 394).
نزهة المتقين.
لمجموعة من الباحثين (1/ 308).
فيض القدير شرح الجامع الصغير.
زين الدين المناوي (4/ 34).
شرح النووي على مسلم.
Kitablarda istinad edilib
2 KitablarƏlavə (2)
- المنتقى من المتجر الرابح في ثواب العمل الصالح - المعتمدالمنتقى من المتجر الرابح في ثواب العمل الصالح“رغم أنف، ثم رغم أنف، ثم رغم أنف”، قيل: من يا رسول الله؟ قال: “من أدرك أبويه عند الكبر، أحدهما أو كليهما فلم يدخل الجنة”.
- رياض الصالحينرياض الصالحين مع فوائد وهدايات - 2«رَغِمَ أَنْفُ، ثُمَّ رَغِمَ أَنْفُ، ثُمَّ رَغِمَ أَنْفُ مَنْ أَدْرَكَ أبَوَيْهِ عِنْدَ الْكِبَرِ، أحَدَهُمَا أوْ كِلَيْهِما، فَلَمْ يَدْخُلِ الجَنَّةَ».