Encyclopedia of Prophetic Hadiths

ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ไม่ละทิ้งคำวิงวอนเหล่านี้ในตอนเย็นและตอนเช้า: «อัลลอฮุมมะ อินนี อัสอะลุกัลอาฟิยะตะ ฟิดดุนยา วัลอาคิเราะฮ์, อัลลอฮุมมะ อินนี อัสอะลุกัลอัฟวะ วัลอาฟิยะตะ ฟีดีนี วะดุนยายะ วะอะห์ลี วะมาลี, อัลลอฮุมมัสตุรเอาเราะตี -หรือ : เอารอตี- วะอามินเราอาตี, อัลลอฮุมมะห์ฟัฏนี มินบัยนิยะดัยยะ, วะมินค็อลฟี, วะอันยะมีนี, วะอันชิมาลี, วะมินฟ้าวกี, วะอะอูซุบิอะซอมัติกะ อันอุกตาละ มินตะห์ตี ความว่า“โอ้อัลลอฮ์ ขอความอยู่ดีมีสุขในโลกนี้และโลกหน้า โอ้ อัลลอฮ์ ฉันขอให้พระองค์ทรงให้อภัยและความเป็นอยู่ที่ดีในศาสนาของฉัน โลกของฉัน ครอบครัวของฉัน และทรัพย์สินของฉัน โอ้อัลลอฮ์ โปรดปกปิดส่วนที่เป็นความลับของฉัน - หรือ: ส่วนตัวของฉัน - และปกป้องสิ่งที่จะมารบกวนฉัน โอ้อัลลอฮ์ ขอทรงปกป้องข้าพระองค์จากเบื้องหน้าของฉัน เบื้องหลังของข้าพระองค์ ด้านขวาของข้าพระองค์ ด้านซ้ายของข้าพระองค์ และด้านบนของข้าพระองค์ ข้าพระองค์ขอความคุ้มครองในความยิ่งใหญ่ของพระองค์จากการถูกลอบสังหารจากด้านใต้ของข้าพระองค์»

“เมื่อฉันถูกพาขึ้น (สู่ฟากฟ้าในเหตุการณ์อิสราอฺและมิอฺรอจญ์) ฉันได้ผ่านกลุ่มคนกลุ่มหนึ่ง ซึ่งพวกเขามีเล็บที่ทำจากทองแดง กำลังข่วนใบหน้าและหน้าอกของตนเองด้วยเล็บนั้น ฉันจึงถามว่า: โอ้ญิบรีล พวกเขาเหล่านี้คือใคร? ญิบรีลตอบว่า: พวกนี้คือผู้ที่กินเนื้อพี่น้องของตน (คือ นินทาผู้อื่น) และละเมิดต่อเกียรติของผู้อื่น”

"สำนวนการขออภัยโทษที่ประเสริฐที่สุด คือให้เจ้ากล่าวว่า «อัลลอฮุมมะ อันตะร็อบบี ลาอิลาฮะ อิลลาอันตะ เคาะลักตะนี วะอะนา อับดุกะ วะอะนา อาลา อะฮ์ดิกะ วะวะอ์ดิกะ มัสตะเฏาะอ์ตุ อะอูซุบิกะ มินชัรริมาเศาะนะตุ อะบูอุละกะ บินิอ์มะติกะ อะลัยยะ วะอะบูอุละกะ บิซัมบี ฟัฆฟิรลี ฟะอินนะฮู ลายัฆฟิรุซซุนูบะ อิลลาอันตะ»" (ความว่า: โอ้อัลลอฮ์ พระองค์คือผู้อภิบาลของฉัน ไม่มีพระเจ้าอื่นใดที่ควรแก่การเคารพภักดีนอกจากพระองค์ พระองค์ได้ทรงสร้างฉัน ฉันคือบ่าวของพระองค์ ฉันอยู่บนข้อตกลงเเละสนธิสัญญาของพระองค์จนสุดความสามารถของฉัน เเละฉันขอความคุ้มครองจากพระองค์ให้พ้นจากความชั่วร้ายที่ฉันได้กระทำมา ฉันขอกลับไปหาพระองค์ด้วยการยอมรับในความโปรดปรานของพระองค์ที่มีต่อตัวฉัน และฉันขอกลับไปหาพระองค์ด้วยการยอมรับในความผิดบาปของฉัน ดังนั้น ขอได้โปรดประทานอภัยโทษแก่ฉันด้วยเถิด เพราะเเท้จริงไม่มีผู้ใดสามารถอภัยโทษในบาปต่างๆ ได้นอกจากพระองค์) ท่านนบี กล่าวว่า ผู้ใดที่กล่าวถ้อยคำนี้ในช่วงกลางวันด้วยความมั่นใจ แล้วเขาเสียชีวิตในวันนั้นก่อนช่วงเย็นเขาจะได้เข้าสวรรค์ และผู้ใดที่กล่าวถ้อยคำนี้ในช่วงกลางคืนด้วยความมั่นใจ แล้วเขาเสียชีวิตก่อนรุ่งอรุณเขาจะได้เข้าสวรรค์

"ผู้ใดกล่าวว่า "เราะดีตุบิลลาฮิร็อบบา วะบิลอิสลามมะดีน่า วะบิมุฮัมมะดิน เราะซูลา": ความว่า (ฉันพอใจแล้วที่อัลลอฮ์เป็นพระผู้อภิบาลของฉัน และฉันก็พอใจแล้วที่อิสลามเป็นศาสนาของฉัน และฉันก็พอใจแล้วที่มุฮัมหมัดเป็นเราะซูลของฉัน) สวรรค์ก็จำเป็นสำหรับเขาแล้ว“

“โอ้อัลลอฮ์ แท้จริง ข้าพระองค์ขอความคุ้มครองต่อพระองค์จากมารยาท การกระทำ และความปรารถนาที่น่าตำหนิทั้งหลาย”

“ความตายจะถูกนำมาโดยถูกจำแลงเป็นแกะอ้วนตัวหนึ่ง พลันมีผู้ประกาศมาประกาศว่า “โอ้ชาวสวรรค์ทั้งหลาย!” พวกเขาก็จะชะเง้อหน้าแล้วมองดู แล้วผู้ประกาศนั้นก็กล่าวว่า “พวกท่านรู้จักสิ่งนี้หรือไม่ ?” พวกเขาตอบว่า “ใช่แล้ว นี่คือความตาย" ซึ่งพวกเขาทุกคนจะเห็นมัน แล้วมีเสียงประกาศอีกว่า “โอ้ชาวนรกทั้งหลาย!” แล้วพวกเขาก็จะชะเง้อหน้าแล้วมองดู แล้วผู้ประกาศนั้นก็กล่าวว่า “พวกท่านรู้จักสิ่งนี้หรือไม่ ?” พวกเขาตอบว่า “ใช่แล้ว นี่คือความตาย” ซึ่งพวกเขาทุกคนจะเห็นมัน ทันใดนั้นความตายก็ถูกเชือด จากนั้นผู้ประกาศก็กล่าวว่า "โอ้ชาวสวรรค์ทั้งหลาย นี่คือความเป็นอมตะ มันจะไม่มีความตายอีกแล้ว โอ้ ชาวนรกทั้งหลาย นี่คือความเป็นอมตะและไม่มีความตายอีกแล้ว” จากนั้นท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ก็อ่านโองการที่ว่า{وَأَنْذِرْهُمْ يَوْمَ الحَسْرَةِ إِذْ قُضِيَ الأَمْرُ وَهُمْ فِي غَفْلَةٍ} [مريم: 39]، وَهَؤُلاَءِ فِي غَفْلَةٍ أَهْلُ الدُّنْيَا {وَهُمْ لاَ يُؤْمِنُونَ} [مريم: 39]» "และเจ้าจงเตือนสำทับพวกเขาถึงวันแห่งความเสียใจ เมื่อกิจการนั้นถูกตัดสิน และพวกเขาอยู่ในการหลงลืม{39} (ซึ่งพวกที่อยู่สภาพที่หลงลืมคือผู้ที่หลงไหลกับดุนยา)และพวกเขาไม่ศรัทธา" [ซูเราะฮ์มัรยัม : 39]

“ผู้ที่ขออัลลอฮ์ให้ได้รับความตายเป็นชะฮีดด้วยความสัตย์จริง อัลลอฮ์จะให้เขาเข้าถึงตำแหน่งของชะฮีด แม้เขาจะตายบนเตียงของเขาเอง”

หากคนหนึ่งคนใดในหมู่พวกท่านต้องการเข้ามัสยิด ก็จงกล่าว"อัลลอฮุม มัฟตะห์ลี อับวาบะเราะห์มะติกะ" และหากต้องการออก ก็จงกล่าวว่า"อัลลอฮุมมะ อินนี อัสอะลุกะ มิน ฟัฎลิกะ"