Encyclopedia of Prophetic Hadiths

هنگامی که رسول الله صلی الله علیه وسلم برای نبرد حُنین [از مدینه] خارج شد از کنار یکی از درخت‌های مشرکان عبور کرد که آن را «ذات اَنواط» می‌نامیدند و اسلحهٔ خود را بر آن می‌آویختند، پس [برخی از همراهان ایشان] گفتند: یا رسول الله، برای ما نیز ذات انواطی قرار دهید همانگونه که آنان ذات انواط دارند، پیامبر صلی الله علیه وسلم [از روی تعجب] فرمودند: «سبحان الله! این [سخن] همانند سخن قوم موسی است که گفتند: {اجعَل لَنا إِلهًا كَما لَهُم آلِهَةٌ} [اعراف: ۱۳۸] (همان گونه كه آنان معبودانی دارند، براى ما [نیز] معبودی تعیین کن) قسم به آنکه جانم به دست اوست، از راه و روش کسانی که پیش از شما بودند پیروی خواهید کرد».

«نگویید آنچه الله و فلانی بخواهند، بلکه بگویید: آنچه الله بخواهد، سپس فلانی بخواهد».

«هر که الله را ملاقات کند در حالی که چیزی را با او شریک نسازد، هیچ گناهی همراه او به او آسیب نخواهد رساند؛ و هر که در حال شرک به الله متعال بمیرد، هیچ حسنه‌ای همراه او سودش نخواهد بخشید».

مردی نزد پیامبر صلی الله علیه وسلم آمد و در باره‌ای بعضی امور با او صحبت کرد و سپس گفت: آنچه الله بخواهد و تو بخواهی، پس پیامبر صلی الله علیه وسلم فرمودند: «آیا مرا هم ردهٔ الله قرار دادی؟ بگو: تنها آنچه الله بخواهد».

گروهی به نزد پیامبر صلی الله علیه وسلم آمدند، پس ایشان با نه تن از آنان بیعت کردند، و از بیعت با یکی از آنها امتناع ورزیدند، گفتند: یا رسول الله، با نه تن بیعت کردی و این یکی را رها کردی؟ فرمودند: «تمیمه‌ای (تعویذ) بر او بود». پس او دستش را داخل نموده و آن را پاره کرد، سپس با او بیعت کرد و فرمودند: «هرکس تمیمه‌ای آویزان کند شرک ورزیده است».