((مسوگه‌ر حه‌لال یێ ئاشكه‌رایه‌ و حه‌رام ژی یێ ئاشكه‌رایه‌

ژ نوعمانێ کوڕێ بەشیری (خودێ ژێ ڕازی بیت) گۆت: من گوهـ ل پێغەمبەرێ خودێ (صەلات و سەلامێن خودێ ل سەر بن) بوو دگۆت - و نوعمانی ب هه‌ردوو تبلێن خۆ ئاماژە ب گوهێن خۆ کر -:

((مسوگه‌ر حه‌لال یێ ئاشكه‌رایه‌ و حه‌رام ژی یێ ئاشكه‌رایه‌، د ناڤبه‌را وان هه‌ردووكان ژیدا هنده‌ك كارێن نه‌ئاشكه‌را هه‌نه‌ كو گه‌له‌ك كه‌س وان نزانن، ڤێجا هه‌ر كه‌سێ خۆ ژ كارێن نه‌ئاشكه‌را بپارێزیت؛ ئه‌ڤه‌ وی دینێ خۆ و نامویسا خۆ پاراست، و هه‌ر كه‌سێ بكه‌ڤیته‌ د ناڤ واندا؛ ئه‌ڤه‌ ئه‌و كه‌ڤته‌ د ناڤ حه‌رامییێدا. وه‌كی شڤانی ده‌مێ په‌زێ خۆ ل دۆر پاوانی دچه‌رینیت، نێزیكه‌ ئه‌ڤ په‌زه‌ بچیته‌ د ناڤدا و بچه‌رینیت، بزانن كو هه‌ر مه‌لكه‌كی پاوانه‌ك هه‌یه‌ و پاوانێ خودێ ژی ئه‌و تشتن یێن وی حه‌رام كرین، بزانن كو پارچه‌یه‌ك د له‌شیدا هه‌یه‌؛ ئه‌گه‌ر باش بوو؛ له‌ش هه‌می دێ باش بیت و ئه‌گه‌ر خراب بوو؛ له‌ش هه‌می دێ خراب بیت، ئه‌و پارچه‌ ژی دله‌)).

«إِنَّ الْحَلَالَ بَيِّنٌ وَإِنَّ الْحَرَامَ بَيِّنٌ، وَبَيْنَهُمَا مُشْتَبِهَاتٌ لَا يَعْلَمُهُنَّ كَثِيرٌ مِنَ النَّاسِ، فَمَنِ اتَّقَى الشُّبُهَاتِ اسْتَبْرَأَ لِدِينِهِ وَعِرْضِهِ، وَمَنْ وَقَعَ فِي الشُّبُهَاتِ وَقَعَ فِي الْحَرَامِ، كَالرَّاعِي يَرْعَى حَوْلَ الْحِمَى يُوشِكُ أَنْ يَرْتَعَ فِيهِ، أَلَا وَإِنَّ لِكُلِّ مَلِكٍ حِمًى، أَلَا وَإِنَّ حِمَى اللهِ مَحَارِمُهُ، أَلَا وَإِنَّ فِي الْجَسَدِ مُضْغَةً، إِذَا صَلَحَتْ صَلَحَ الْجَسَدُ كُلُّهُ، وَإِذَا فَسَدَتْ فَسَدَ الْجَسَدُ كُلُّهُ، أَلَا وَهِيَ الْقَلْبُ».