«دفنا وى ب ئەردى بكهڤیت، پاشى دفنا وى ب ئەردى بكهڤیت، پاشى دفنا وى ب ئەردى بكهڤیت»، هاته گۆتن: یا كێ ئهی پێغهمبهرێ خودێ؟ گۆت: «یا وی كهسێ بگههیته دایك و بابێن خۆ د دهمێ پیراتییێدا، ڤێجا چ بگههیته ئێك ژ وان یان ههردووكان و پاشى نهچیته د بهحهشتێدا».
ئهبو هورهیره (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت: پێغهمبهری (صهلات و سهلامێن خودێ ل سهر بن) گۆت:
«دفنا وى ب ئەردى بكهڤیت، پاشى دفنا وى ب ئەردى بكهڤیت، پاشى دفنا وى ب ئەردى بكهڤیت»، هاته گۆتن: یا كێ ئهی پێغهمبهرێ خودێ؟ گۆت: «یا وی كهسێ بگههیته دایك و بابێن خۆ د دهمێ پیراتییێدا، ڤێجا چ بگههیته ئێك ژ وان یان ههردووكان و پاشى نهچیته د بهحهشتێدا».
«رَغِمَ أَنْفُ، ثُمَّ رَغِمَ أَنْفُ، ثُمَّ رَغِمَ أَنْفُ»، قِيلَ: مَنْ؟ يَا رَسُولَ اللهِ قَالَ: «مَنْ أَدْرَكَ أَبَوَيْهِ عِنْدَ الْكِبَرِ، أَحَدَهُمَا أَوْ كِلَيْهِمَا فَلَمْ يَدْخُلِ الْجَنَّةَ».
پێغهمبهری (صهلات و سهلامێن خودێ ل سهر بن) دوعایا سهرشۆڕی و ڕهزیلبوونێ ل وی كهسی كر ب ڕهنگهكێ وهسا كو دێ بێژی دفنا وی یا دانایه ناڤ ئاخێ -سێ جاران ئهڤ دوعایه دووباره كر- ئینا پرسیار ژێ هاته كرن: ئهو كییه ئهی پێغهمبهرێ خودێ یێ ته دوعا لێ كری؟ ئینا پێغهمبهری (صهلات و سهلامێن خودێ ل سهر بن) گۆت: ئهو كهسێ دایك و بابێن وی یان ئێك ژ وان بگههنه پیراتییێ و ئهو ل دهڤ وان بیت، بهلێ ئهو نهبنه ئهگهرێ چوونا وی بۆ بهحهشتێ، ئهڤه ژی ژ بهر هندێ چونكی باشی د گهل وان نهكرییه و یێ خراب و دلڕهق بوو د گهل وان.
فهربوونا قهدرگرتن و باشیكرنێ د گهل دایك و بابان و كو ئهڤه ئهگهرهكێ مهزنه بۆ چوونا بهحهشتێ، ب تایبهتی ل دهمێ پیربوونێ و لاوازییا واندا.
سهرهدهرییا خراب د گهل دایك و بابان ژ گونههێن ههره مهزنه.
(16/ 108).
زێدهتر (8)
صهحیحا موسلمی (4/ 1978) (2551).
بهجة الناظرين.
لسليم الهلالي (1/ 394).
نزهة المتقين.
لمجموعة من الباحثين (1/ 308).
فيض القدير شرح الجامع الصغير.
زين الدين المناوي (4/ 34).
شرح النووي على مسلم.
Cited in books
2 Booksزێدهتر (2)
- المنتقى من المتجر الرابح في ثواب العمل الصالح - المعتمدالمنتقى من المتجر الرابح في ثواب العمل الصالح“رغم أنف، ثم رغم أنف، ثم رغم أنف”، قيل: من يا رسول الله؟ قال: “من أدرك أبويه عند الكبر، أحدهما أو كليهما فلم يدخل الجنة”.
- رياض الصالحينرياض الصالحين مع فوائد وهدايات - 2«رَغِمَ أَنْفُ، ثُمَّ رَغِمَ أَنْفُ، ثُمَّ رَغِمَ أَنْفُ مَنْ أَدْرَكَ أبَوَيْهِ عِنْدَ الْكِبَرِ، أحَدَهُمَا أوْ كِلَيْهِما، فَلَمْ يَدْخُلِ الجَنَّةَ».