((نڤێژا زه‌لامی ب جه‌ماعه‌ت؛ ب بیست و چه‌ند پله‌یان زێده‌تره‌ ژ نڤێژا وی د مالا ویدا یان د بازاڕێ ویدا

ئه‌بو هوره‌یره‌ (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت: پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆت:

((نڤێژا زه‌لامی ب جه‌ماعه‌ت؛ ب بیست و چه‌ند پله‌یان زێده‌تره‌ ژ نڤێژا وی د مالا ویدا یان د بازاڕێ ویدا، ئه‌ڤه‌ ژی چونكی ده‌مێ ئێك ژ وان ده‌ستنڤێژه‌كا جوان و تازه‌ دگریت، پاشی دهێته‌ مزگه‌فتێ و چ تشت وی نائینیته‌ مزگه‌فتێ ژ بلی نڤێژێ و چ مه‌ره‌مێن دی نینن ژ بلی نڤێژێ؛ هنگی هه‌ر پێنگاڤه‌كا ئه‌و دهاڤێژیت، پله‌یه‌ك بۆ دهێته‌ بلندكرن و گونه‌هه‌ك بۆ دهێته‌ ژێبرن، هه‌تا دچیته‌ د ناڤ مزگه‌فتێڤه‌، ڤێجا ده‌مێ چوو د ناڤ مزگه‌فتێڤه،‌ ئه‌و هه‌ر یێ د نڤێژێدا‌ هندی نڤێژ وی ل وێرێ ڕاگریت و نه‌هێلیت ده‌ركه‌ڤیت، مه‌لائیكه‌ت ژی دوعایان بۆ ئێك ژ هه‌وه‌ دكه‌ن هندی ئه‌و ل وی جهێ نڤێژ لێ كری یێ ڕوینشتی بیت، دبێژن: خودایێ من؛ دلۆڤانییێ پێببه‌، خودایێ من؛ گونه‌هێن وی ژێببه‌، خودایێ من؛ ته‌وبه‌یا وی قه‌بویل بكه‌، هندی ئه‌و كه‌سێ ل وێرێ نه‌خۆشییێ بۆ كه‌سێ دروست نه‌كه‌ت و ده‌ستنڤێژا وی نه‌شكه‌ستبیت)).

«صَلَاةُ الرَّجُلِ فِي جَمَاعَةٍ تَزِيدُ عَلَى صَلَاتِهِ فِي بَيْتِهِ وَصَلَاتِهِ فِي سُوقِهِ بِضْعًا وَعِشْرِينَ دَرَجَةً، وَذَلِكَ أَنَّ أَحَدَهُمْ إِذَا تَوَضَّأَ فَأَحْسَنَ الْوُضُوءَ، ثُمَّ أَتَى الْمَسْجِدَ لَا يَنْهَزُهُ إِلَّا الصَّلَاةُ، لَا يُرِيدُ إِلَّا الصَّلَاةَ، فَلَمْ يَخْطُ خَطْوَةً إِلَّا رُفِعَ لَهُ بِهَا دَرَجَةٌ، وَحُطَّ عَنْهُ بِهَا خَطِيئَةٌ، حَتَّى يَدْخُلَ الْمَسْجِدَ، فَإِذَا دَخَلَ الْمَسْجِدَ كَانَ فِي الصَّلَاةِ مَا كَانَتِ الصَّلَاةُ هِيَ تَحْبِسُهُ، وَالْمَلَائِكَةُ يُصَلُّونَ عَلَى أَحَدِكُمْ مَا دَامَ فِي مَجْلِسِهِ الَّذِي صَلَّى فِيهِ، يَقُولُونَ: اللهُمَّ ارْحَمْهُ، اللهُمَّ اغْفِرْ لَهُ، اللهُمَّ تُبْ عَلَيْهِ، مَا لَمْ يُؤْذِ فِيهِ، مَا لَمْ يُحْدِثْ فِيهِ».