សព្វវចនាធិប្បាយហាទីសរបស់ព្យាការី

“ចូរជ្រាបចុះថា ពេលវេលាជិតដល់ ហាទីស្ហរបស់ខ្ញុំនឹងទៅដល់បុរសម្នាក់ ខណៈដែលរូបគេអង្គុយទម្រេតខ្លួនលើគ្រែរបស់ខ្លួន ហើយនិយាយថា៖ នៅចំពោះមុខពួកយើងនិងចំពោះមុខពួកអ្នក គឺមានគម្ពីររបស់អល់ឡោះ(គម្ពីរគួរអាន)។ ហេតុនេះ អ្វីដែលពួកយើងបានឃើញក្នុងគម្ពីរនេះអំពីប្រការដែលគេអនុញ្ញាត(ប្រការហាឡាល់) ពួកយើងចាត់ទុកវាជាប្រការដែលគេអនុញ្ញាត។ ហើយអ្វីដែលពួកយើងបានឃើញនៅក្នុងគម្ពីរនេះអំពីប្រការដែលគេហាមឃាត់(ប្រការហារ៉ាំ) នោះពួកយើងចាត់ទុកវាជាប្រការដែលគេហាមឃាត់។ ហើយជាការពិតណាស់ អ្វីដែលរ៉ស៊ូលុលឡោះ ﷺ លោកបានដាក់បម្រាម ក៏ដូចជាអ្វីដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់ដាក់បម្រាមដែរ”។

“ពួកយើងជាប្រជាជាតិចុងក្រោយគេបង្អស់ តែជាប្រជាជាតិដែលគេជំនំជម្រះមុនគេ(នៅថ្ងៃបរលោក)។ គេសួរថា៖ តើប្រជាជាតិអនក្ខរជន និងណាពីរបស់ប្រជាជាតិនោះនៅឯណា? ពិតណាស់ ពួកយើងជាប្រជាជាតិចុងក្រោយគេ តែនាំមុខគេ”។

“ជាការពិតណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់នឹងជ្រើសរើសបុរសម្នាក់ពីក្នុងចំណោមប្រជាជាតិរបស់ខ្ញុំមុនគេបង្អស់នៅថ្ងៃបរលោក។ ពេលនោះ គេបានចែកបញ្ជីកំណត់ត្រាអំពើអាក្រក់ចំនួន៩៩ដល់បុរសនោះ។ រាល់កំណត់ត្រានីមួយៗ គឺ(មានទំហំធំ)ដាច់កន្ទុយភ្នែក។ ក្រោយមក ទ្រង់បានមានបន្ទូលថា៖ តើអ្នកបដិសេធអ្វីមួយពីកំណត់ត្រានេះដែរឬទេ? តើម៉ាឡាអ៊ីកាត់របស់យើងដែលកត់ត្រាទង្វើនោះមានបានបំពានលើអ្នកដែរឬទេ? បុរសនោះឆ្លើយថា៖ គ្មានទេ បរពិតព្រះជាម្ចាស់! ទ្រង់បានមានបន្ទូលថា៖ តើអ្នកមានលេសអ្វីដោះសាដែរឬទេ? បុរសនោះឆ្លើយថា៖ គ្មានទេ បរពិតព្រះជាម្ចាស់។ ពេលនោះទ្រង់បានមានបន្ទូលថា៖ ពិតមែនហើយ ជាការពិតណាស់ អ្នកមានប្រការល្អមួយនៅជាមួយយើង។ ពិតណាស់ វាគ្មានភាពអយុត្តិធ៌មណាមួយមកលើពួកអ្នកទេនៅថ្ងៃនេះ។ ពេលនោះ គេបានបញ្ចេញនូវប័ណ្ណមួយដែលមានសរសេរថា៖ “أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ وَأَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ” (ខ្ញុំសូមធ្វើសាក្សីថា គ្មានទេម្ចាស់ដែលត្រូវគោរពសក្ការៈដ៏ពិតប្រាកដ មានតែអល់ឡោះ ហើយខ្ញុំសូមធ្វើសាក្សីថា មូហាំម៉ាត់ គឺជាខ្ញុំបម្រើ និងជាអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់)។ ទ្រង់បានមានបន្ទូលថា៖ ចូរអ្នកនាំជញ្ជីង(ថ្លឹងទង្វើ)របស់អ្នកមក។ បុរសនោះឆ្លើយថា៖ បរពិត្រព្រះជាម្ចាស់! តើប័ណ្ណមួយនេះអាចប្រៀបអ្វីបានទៅជាមួយនឹងបញ្ជីកំណត់ត្រាទាំងនេះឬ? ទ្រង់តបថា៖ ជាការពិតណាស់ អ្នកមិនត្រូវបានគេបំពានឡើយ។ ណាពីបានបន្តថា៖ “ពេលនោះ គេបានដាក់បញ្ជីកំណត់ត្រាអំពើអាក្រក់ទាំងនោះក្នុងសង្រែកម្ខាង ហើយប័ណ្ណនោះក្នុងសង្រែកម្ខាង។ ពេលនោះបញ្ជីកំណត់ត្រាក៏ហើបឡើង ហើយប័ណ្ណក៏មានទម្ងន់ធ្ងន់ជាង។ ហើយគ្មានអ្វីដែលធ្ងន់ជាងព្រះនាមរបស់អល់ឡោះនោះឡើយ"។

នៅពេលដែលអាយ៉ាត់នេះបានបញ្ចុះមក៖ ﴿ثُمَّ لَتُسْأَلُنَّ يَوْمَئِذٍ عَنِ النَّعِيمِ﴾ [سورة التكاثر(8)] (ក្រោយមក ពួកអ្នកពិតជានឹងត្រូវគេសួរនៅថ្ងៃនោះអំពីឧបការគុណទាំងឡាយ)។ អាសហ្ស៊ូពៃរ៍ បានសួរថា៖ ឱរ៉ស៊ូលុលឡោះ! តើឧបការគុណអ្វីដែលពួកយើងនឹងត្រូវគេសួរអំពីវានោះ? នៅពេលដែលយើងមានតែរបស់ខ្មៅទាំងពីរ គឺផ្លែល្មើ និងទឹកនោះ? លោកបានឆ្លើយថា៖ “ត្រូវដឹងថា វានឹងកើតឡើង”។

ណាពី ﷺ លោកបានរំលឹកអំពីរឿងមួយ។ ក្រោយមក លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ “នោះគឺនៅពេលដែលដល់ពេលវេលាដែលចំណេះដឹងត្រូវបាត់បង់”។ ខ្ញុំបានសួរថា៖ ឱរ៉ស៊ូលុលឡោះ! តើចំណេះដឹងត្រូវបានបាត់បង់យ៉ាងដូចម្តេច ខណៈដែលពួកយើងនៅសូត្រគម្ពីរគួរអាន ហើយពួកយើងក៏បានឲ្យកូនរបស់ពួកយើងសូត្រគម្ពីរគួរអាន ហើយកូនៗរបស់ពួកយើងក៏បានឲ្យកូនៗរបស់ពួកគេសូត្រវា រហូតដល់ថ្ងៃបរលោកទៀតនោះ។ លោកបានប្រសាសន៍ថា៖ “កំព្រាម្តាយហើយអ្នក ហ្ស៊ីយ៉ាទ! ពិតណាស់ខ្ញុំធ្លាប់យល់ឃើញថា អ្នកស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកដែលមានការយល់ដឹងជាងគេនៅក្រុងម៉ាទីណះ។ តើពុំមែនទេឬដែលពួកយ៉ាហ៊ូទី និងពួកណាសរ៉នីពួកគេនាំគ្នាសូត្រគម្ពីរតាវរ៉ត និងគម្ពីរអ៊ិញជីល តែពួកគេមិនបានអនុវត្តអ្វីបន្តិចនូវអ្វីដែលមាននៅក្នុងគម្ពីរទាំងពីរនេះ”?