សព្វវចនាធិប្បាយហាទីសរបស់ព្យាការី

“គ្មានទេការសឡាតនៅពេលគេលើកអាហារមកដល់ ហើយក៏ដូចគ្នាដែរនៅពេលរូបគេខំទប់ទុក្ខសត្វទាំងពីរ”។

“ជនណាដែលភ្លេចភ្លាំងមិនបានសឡាត ចូរឲ្យគេសឡាតនៅពេលណាដែលគេនឹកឃើញដោយគ្មានការពិន័យអ្វីឡើយ ក្រៅតែពីនេះ៖ “ហើយចូរអ្នកប្រតិបត្តិសឡាតដើម្បីជាការរំលឹកដល់យើង”។

“តើយ៉ាងណាទៅក្រុមទាំងឡាយដែលងើយភ្នែករបស់ពួកគេទៅលើមេឃនៅក្នុងការសឡាតរបស់ខ្លួននោះ”។ លោកបានសង្កត់ធ្ងន់ទៅលើពាក្យសម្ដីរបស់លោក រហូតដល់លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ “ចូរឲ្យពួកគេបពា្ឈប់សកម្មភាពនេះ។ បើមិនដូច្នោះទេ គេនឹងឆក់យកក្រសែភ្នែករបស់ពួកគេជាមិនខាន”។

រ៉ស៊ូលុលឡោះ ﷺ លោកផ្តើមសឡាតដោយការតឹកពៀរ ហើយចាប់ផ្តើមការសូត្រដោយ៖ “الحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ العَالَمِينَ”។ នៅពេលដែលលោករូកុ លោកមិនងើយក្បាលពេក ហើយក៏មិនឱនចុះពេកនោះដែរ ប៉ុន្តែលោកធ្វើធន់កណ្តាល។ នៅពេលដែលលោកងើបក្បាលពីរូកុ លោកមិនទាន់ស៊ូជោតឡើយ លុះត្រាតែលោកឈរត្រង់ខ្លួនសិន។ នៅពេលដែលលោកងើបក្បាលពីស៊ូជោត លោកមិនទាន់ស៊ូជោត(ម្តងទៀត)ឡើយ លុះត្រាតែលោកអង្អុយត្រង់ខ្លួនសិន ហើយលោកសូត្រតះយិតរៀងរាល់ពីរ៉ក្អាត់ម្តង។ លោកលាបាតជើងឆ្វេង និងបញ្ឈរបាតជើងស្តាំ។ លោកហាមឃាត់ពីការអង្គុយដូចស្ហៃតន និងហាមឃាត់មិនឲ្យដាក់កំភួនដៃសណ្តូក(ទៅនឹងដី)ដូចសត្វសាហាវ។ ហើយលោកបញ្ចប់សឡាតដោយការឲ្យសាឡាម។

“ចោរដែលអាក្រក់បំផុត គឺចោរដែលលួចសឡាតរបស់ខ្លួន”។ គាត់បានសួរថា៖ តើគេលួចសឡាតរបស់គេយ៉ាងដូចម្តេច? លោកបានឆ្លើយថា៖ “គឺគេមិនបំពេញនូវការរូកុ និងស៊ូជោតបានពេញលក្ខណៈ”។