“ការប្រៀបធៀបរវាងអ្នកដែលរំលឹកទៅចំពោះម្ចាស់របស់ខ្លួន និងអ្នកដែលមិនរំលឹកទៅចំពោះម្ចាស់របស់ខ្លួន គឺប្រៀបដូចជាអ្នករស់ និងអ្នកស្លាប់”។

ណាពី ﷺ លោកបានបញ្ជាក់ពីភាពខុសគ្នារវាងអ្នកដែលហ្ស៊ីកៀរ រលឹកទៅចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់ និងអ្នកដែលមិនហ្ស៊ីកៀរ រលឹកទៅចំពោះទ្រង់ ប្រៀបដូចជាភាពខុសគ្នារវាងមនុស្សរស់និងមនុស្សស្លាប់ ទាំងចំពោះផលប្រយោជន៍ និងរូបរាងខាងក្រៅ។ អ្នកដែលរលឹកទៅចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់របស់ខ្លួន គឺដូចជាមនុស្សរស់ដែលផ្នែកខាងក្រៅត្រូវបានតុបតែងដោយពន្លឺនៃជីវិត ហើយផ្នែកខាងក្នុងដោយពន្លឺនៃចំណេះដឹង ហើយវាក៏មានប្រយោជន៍ផងដែរ។ ចំណែកអ្នកដែលមិនរំលឹកទៅចំពោះអល់ឡោះ គឺដូចជាមនុស្សស្លាប់ដែលខាងក្រៅទទេស្អាត ខាងក្នុងគ្មានន័យ ហើយក៏គ្មានប្រយោជន៍អ្វីដែរ។ ក៏ដូចគ្នាដែរ ផ្ទះមួយត្រូវបានចាត់ទុកថាមានជីវិត ប្រសិនបើអ្នកដែលរស់នៅក្នុងផ្ទះនោះរំលឹកទៅចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់។ បើមិនដូច្នោះទេ វាជាផ្ទះដែលស្លាប់ដោយសារតែអ្នកដែលរស់នៅក្នុងផ្ទះនោះមិននឹករលឹកដល់អល់ឡោះជាម្ចាស់។ ហើយបើទោះជាគេនិយាយថា ផ្ទះនោះមានជីវិត ឬស្លាប់ក៏ដោយ តាមពិតទៅ គឺសំដៅលើអ្នកដែលរស់នៅក្នុងផ្ទះនោះឯង។