«شب قدر را در [شب‌های] فردِ دههٔ آخر رمضان جستجو کنید».

«لیلة القدْر» با دال ساکن به این نام خوانده شده است که این قَدر یا از ریشهٔ «شرف» است، چنانکه گفته می‌شود: «فلان عظیم القدر» (فلانی دارای قدر و منزلت بزرگی است)، که اینجا اضافهٔ «لیلة» (شب) از باب اضافهٔ شیء به صفتش است، یعنی شبِ با شرافت، به این معنا که از نظر شرف و بزرگی و جایگاه، قدر و منزلت عظیمی دارد... {إِنَّا أَنْزَلْنَاهُ فِي لَيْلَةٍ مُبَارَكَةٍ} (همانا ما آن را در شبی پربرکت نازل کردیم) [دخان: ۳]. و یا از ریشهٔ «تقدیر» (اندازه‌گیری) است: که در این صورت اضافهٔ آن از باب اضافهٔ ظرف به محتوای آن است، یعنی شبی که در آن تقدیر و اندازه‌گیریِ آنچه در طول سال رخ می‌دهد، صورت می‌گیرد، {فِيهَا يُفْرَقُ كُلُّ أَمْرٍ حَكِيمٍ} (در آن [شب] هر امر محکمی [از هم] جدا و فیصله داده می‌شود) [دخان: ۴].