Encyclopedia of Prophetic Hadiths

"ผู้ใดได้สาบานด้วยความซื่อสัตย์ ดังนั้นเขาผู้นั้นไม่ใช่พวกพ้องของเรา"

วันหนึ่งท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ได้ลุกขึ้นยืนในหมู่พวกเราและได้ให้คำเทศนา ซึ่งเป็นการเทศนาที่กินใจมาก ทำให้ใจเราสั่นและน้ำตาไหล แล้วมีคนกล่าวว่า: โอ้ท่านเราะซูลุลลอฮ์ ท่านได้ให้คำเทศนาแก่พวกเราเหมือนเป็นการเทศนาอำลาแก่เรา แล้ว ดังนั้นโปรดมอบพันธสัญญาแก่เราด้วยเถิด ท่านกล่าวว่า: “ พวกเจ้าจงยำเกรงต่ออัลลอฮ์ จงฟังและปฏิบัติตาม แม้ทาสจากชาวเอธิโอเปียเป็นผู้นำพวกเจ้าก็ตาม และหลังจากฉัน พวกเจ้าจะได้เห็นความขัดแย้งอย่างรุนแรง ดังนั้นพวกเจ้าจงปฏิบัติตามซุนนะฮ์ของฉันและซุนนะฮ์ของบรรดาคอลีฟะฮ์ผู้ทรงธรรม จงกัดมันด้วยฟันกราม และจงระวังสิ่งต่างๆ ที่ประดิษฐ์ขึ้นมา(ในศาสนา) เพราะทุกสิ่งที่เป็นบิดอะฮ์ถือเป็นความหลงผิด”

ฉันเคยจดทุกสิ่งที่ฉันได้ยินจากท่านเราะซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม เพื่อต้องการเก็บรักษามันไว้ แต่แล้วชาวกุเรชได้ห้ามฉัน โดยกล่าวว่า: "เจ้าบันทึกทุกสิ่งที่เจ้าได้ยินจากท่านเราะซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ทั้งที่ท่านเป็นมนุษย์ที่พูดด้วยความโกรธและความยินดีกระนั้นหรือ?" ดังนั้น ฉันจึงยุติการบันทึก และฉันได้เล่าเรื่องราวนั้นแก่ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม จากนั้นท่านก็ชี้นิ้วไปที่ปากของท่านและกล่าวขึ้นว่า: "จงเขียนต่อไป เพราะฉันขอสาบานต่อผู้ซึ่งชีวิตของฉันอยู่ในพระหัตถ์ของพระองค์ ไม่มีอะไรที่ออกมาจากมัน นอกจากว่ามันคือความจริงเท่านั้น!"

ฉันได้ร่วมคณะกับชนเผ่าอามิรไปหาท่านเราะซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม แล้วเรากล่าวว่า ท่านเป็นเจ้านายของเรา ท่านเราะซูลกล่าวสวนกลับว่า "เจ้านายที่แท้จริงคืออัลลอฮ์" เราเลยกล่าวว่า ท่านเป็นผู้ประเสริฐและยิ่งใหญ่ที่สุดในหมู่พวกเรา ท่านจึงกล่าวว่า "พวกเจ้าจงกล่าวคำพูดของพวกเจ้าหรือส่วนหนึ่งของมันตามปกติ และอย่าได้ให้ชัยฏอนชักจูงพวกเจ้า"

มีชายคนหนึ่งมาหาท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม โดยกล่าวว่า "โอ้ท่านเราะซูลุลลอฮ์ แท้จริงมีคนหนึ่งในหมู่พวกเราเขารู้สึกในตัวของเขามีบางสิ่งซึ่งเขารู้สึกว่า ถ้าเขากลายเป็นขี้เถ้าจะดีกว่าการที่จะพูดคำนั้นออกมา ท่านนบีกล่าวว่า "อัลลอฮุอักบัร อัลลอฮุอักบัร อัลหัมดุลิลลาฮ์ ที่พระองค์ทรงทำให้แผนการของชัยฏอนนั้นเป็นได้แค่การกระซิบ"

"พึงทราบเถิด แท้จริง! ในไม่ช้า หะดีษจากฉันจะถูกส่งไปยังชายคนหนึ่ง ในขณะที่เขาเอนกายอยู่บนโซฟาของเขา และเขากล่าวว่า: "ระหว่างพวกเราและพวกเจ้าคือคัมภีร์ของอัลลอฮ์ ดังนั้นสิ่งใดก็ตามที่เราพบในนั้นที่เป็นสิ่งอนุมัติ เราก็ถือว่าสิ่งนั้นถูกอนุมัติ และสิ่งใดที่เราพบในนั้นที่เป็นสิ่งต้องห้าม เราก็ถือว่าสิ่งนั้นเป็นสิ่งต้องห้าม" แท้จริงสิ่งใดก็ตามที่ท่านเราะซูลุลลอฮ์ได้ห้าม ก็ดั่งเช่นกับที่อัลลอฮ์ได้ห้ามไว้”

"พวกท่านจงอย่ากล่าวคำว่า: “มาชาอัลลอฮ์ วะชาอะ ฟุลาน” (เป็นความประสงค์ของอัลลอฮ์และความประสงค์ของคนนั้น) แต่จงกล่าวว่า “มาชาอัลลอฮ์ ษุมมะ มาชาอะ ฟุลาน” (มันเป็นความประสงค์ของอัลลอฮ์จากนั้นเป็นความประสงค์ของคนนั้น)"

“เรื่องลางร้ายเป็นการตั้งภาคี เรื่องลางร้ายเป็นการตั้งภาคี เรื่องลางร้ายเป็นการตั้งภาคี (สามครั้ง) และไม่มีใครในหมู่พวกเราที่ไม่คิดขึ้นในใจเกี่ยวกับเรื่องลางร้าย แต่ว่าอัลลอฮ์ทรงทำให้มันหายไปด้วยกับการมอบหมาย”