សព្វវចនាធិប្បាយហាទីសរបស់ព្យាការី

គេបាននាំឈ្លើយសឹកមកជួបនឹងណាពី ﷺ ហើយក្នុងចំណោមឈ្លើយសឹកទាំងនោះ មានស្ដ្រីម្នាក់បានដើរយ៉ាងលឿនស្វែងរកកូនដើម្បីបំបៅដោះ។ នៅពេលដែលនាងឃើញកូនរបស់នាងនៅក្នុងចំណោមឈ្លើយសឹក នាងបានស្ទុះទៅបីកូននោះដាក់ផ្អឹបដើមទ្រូង និងបំបៅកូនរបស់ខ្លួន។ ពេលនោះ ណាពី ﷺ លោកបានមានប្រសាសន៍មកកាន់ពួកយើងថា៖ “តើពួកអ្នកយល់ថា ស្ដ្រីម្នាក់នេះនឹងបោះកូនរបស់ខ្លួនទៅក្នុងភ្លើងដែរឬទេ”? ពួកយើងបានឆ្លើយថា៖ ទេ នាងមិនអាចបោះគេបានឡើយ។ លោកក៏បានមានប្រសាសន៍ថា៖ “អល់ឡោះជាម្ចាស់ពិតជាមានក្តីមេត្តាករុណាចំពោះខ្ញុំបម្រើទាំងឡាយរបស់ទ្រង់ជាងស្ដ្រីម្នាក់នេះមានក្តីមេត្តាករុណាចំពោះកូនរបស់នាងទៅទៀត”។

“អល់ឡោះជាម្ចាស់នឹងក្តាប់ផែនដី និងមូរមេឃាដោយព្រះហស្តស្តាំរបស់ទ្រង់។ បន្ទាប់មក ទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ យើងជាស្តេច។ តើស្តេចផែនដីទាំងឡាយនៅឯណា”?

“ជាការពិតណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ពិតជាពន្យារពេលដល់អ្នកដែលបំពាន។ លុះដល់ពេលដែលទ្រង់ដាក់ទណ្ឌកម្មដល់គេ គឺគេនឹងមិនអាចគេចផុតបានឡើយ”។ គាត់បន្តថា៖ បន្ទាប់មក លោកបានសូត្រ៖ ﴿وَكَذَٰلِكَ أَخْذُ رَبِّكَ إِذَا أَخَذَ الْقُرَىٰ وَهِيَ ظَالِمَةٌ إِنَّ أَخْذَهُ أَلِيمٌ شَدِيدٌ﴾ [سورة هود(102)] (នោះហើយជាទណ្ឌកម្មនៃម្ចាស់របស់អ្នក។ នៅពេលណាដែលទ្រង់បានដាក់ទៅលើភូមិស្រុកណាមួយ គឺដោយសារតែភូមិស្រុកនោះបានធ្វើខុស។ ពិតប្រាកដណាស់ ទណ្ឌកម្មរបស់ទ្រង់ គឺឈឺចាប់បំផុត”)។

អំពីណាពី ﷺ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ “អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានមានបន្ទូលថា៖ កូនចៅអាហ្ទាំបានបដិសេធមកចំពោះយើង ខណៈដែលគេគ្មានសិទ្ធិធ្វើបែបនេះឡើយ ហើយគេបានប្រមាថមកចំពោះយើង ខណៈដែលគេក៏គ្មានសិទ្ធិធ្វើបែបនេះដែរ។ ចំពោះការបដិសេធរបស់គេមកចំពោះយើងនោះ គឺការដែលគេនិយាយថា៖ អល់ឡោះមិនអាចត្រឡប់ខ្ញុំ(ឲ្យមានជីវិតឡើងវិញ) ដូចដែលដែលទ្រង់បានបង្កើតខ្ញុំលើកដំបូងនោះឡើយ។ តាមពិត ការបង្កើតគេឡើងវិញ គឺងាយស្រួលសម្រាប់យើងជាងការបង្កើតគេលើកដំបូងទៅទៀត។ ចំណែកឯការប្រមាថរបស់គេមកចំពោះយើង គឺការដែលគេនិយាយថា៖ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់មានបុត្រ ខណៈដែលយើងគឺជាម្ចាស់តែមួយគត់ ជាអ្នកដែលត្រូវគេពឹងពាក់។ យើងមិនប្រសូត្របុត្រ ហើយក៏មិនត្រូវគេប្រសូត្រនោះដែរ។ ហើយគ្មាននរណាម្នាក់អាចប្រៀបប្រដូចនឹងយើងឡើយ”។

រ៉ស៊ូលុលឡោះ ﷺ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ “អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានមានបន្ទូលថា៖ យើងតបស្នងអាស្រ័យទៅតាមការគិតរបស់ខ្ញុំបម្រើរបស់យើងមកចំពោះយើង ហើយយើងនៅជាមួយគេនៅពេលគេរំលឹកមកចំពោះយើង។ ប្រសិនបើគេរំឭកមកចំពោះយើងក្នុងចិត្តរបស់គេ យើងនឹងរំឭកដល់គេវិញក្នុងចិត្តរបស់យើង។ ប្រសិនបើគេរំឭកមកចំពោះយើងក្នុងក្រុមមួយ យើងនឹងរំឭកដល់គេវិញក្នុងក្រុមមួយដែលប្រសើរជាងក្រុមនោះទៅទៀត។ ប្រសិនបើគេខិតមកជិតយើងមួយចំអាម យើងនឹងខិតទៅជិតគេមួយហត្ថ។ ប្រសិនបើគេខិតមកជិតយើងមួយហត្ថ យើងនឹងខិតទៅជិតគេមួយព្យាម។ ហើយប្រសិនបើគេមករកយើងដោយដើរ យើងនឹងទៅរកគេវិញដោយការរត់ត្រឹកៗ”។

“អល់ឡោះជាម្ចាស់ដ៏មហាខ្ពង់ខ្ពស់ទ្រង់ចុះមកកាន់មេឃលោកិយនេះជារៀងរាល់យប់នៅពេលដែលសល់មួយភាគបីចុងក្រោយនៃយប់។ ទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ តើមាននរណាដែលបួងសួងពីយើងទេ យើងនឹងឆ្លើយតបចំពោះគេ? តើមាននរណាដែលសុំចង់បានអ្វីមួយពីយើងទេ យើងនឹងផ្តល់ឲ្យគេ? តើមាននរណាដែលសុំអភ័យទោសពីយើងទេ យើងនឹងអភ័យទោសដល់គេ”?