Encyclopedia of Prophetic Hadiths

«ჭეშმარიტად, უდიდესი ჯიჰადიდან არის მართალი სიტყვის თქმა უსამართლო მმართველის წინაშე»

მოციქული (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას), როდესაც საპირფარეშოდან გამოდიოდა, ამბობდა: «ღუფრაანაქა» /ღმერთო მომიტევე/».

«მათ უთხრეს: "ო, ალლაჰის შუამავალო, ჩვენ ვჭამთ, მაგრამ არ ვძღებით". მან ჰკითხა: «შესაძლოა, ცალ-ცალკე ჭამთ?» მათ უპასუხეს: "დიახ", მაშინ შუამავალმა თქვა: «მაშ შეიკრიბეთ და ერთად ჭამეთ, ალლაჰის სახელი წარმოთქვით საჭმლის დაწყებისას, და ის თქვენთვის ბარაქიანი იქნება».

«დაწყევლა შუამავალმა (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) კაცი, რომელიც იცვამს ქალის ტანსაცმელს და ქალი, რომელიც იცვამს კაცის ტანსაცმელს».

«დაე, შენი ენა მუდამ ახსენებდეს ალლაჰს».

«ჩვენ ვართ უკანასკნელი ხალხებიდან (უმმათებიდან), და პირველები, ვისაც ანგარიში გაეწევა. იტყვიან: ‘სად არის წერა-კითხვის უცოდინარი ხალხი და მათი მოციქული?’ — და ჩვენ ვიქნებით უკანასკნელნი (ამქვეყნად), მაგრამ პირველნი (სასჯელის დღეზე)».

მოციქულ (ალლაჰის ლოცვა და მშიდობა მას) ყველაზე მთავარი ანდერძი, როდესაც მისი სიცოცხლის ბოლო წამები ახლოვდებოდა, იყო: "«ლოცვა და ის, რაც თქვენს მარჯვენა ხელებს (მონები) ეკუთვნის, ლოცვა და ის, რაც თქვენს მარჯვენა ხელებს ეკუთვნის». ის ამას იმდენად ხშირად იმეორებდა, რომ მისი მკერდი ამას ლუღლუღებდა, მაგრამ მისი ენა ძლივს წარმოთქვამდა".

«ნებისმიერი პიროვნება როცა ჩაიდენს ცოდვას, შემდეგ წამოდგება, აიღებს აბდესს და ილოცებს, და შემდეგ სთხოვს შენდობას ალლაჰს, ალლაჰი შეუნდობს მას», შემდეგ წაიკითხა ეს აიათი: {ხოლო ისინი, რომელთაც ჩაიდინეს სიბილწე (ცოდვა) ან ავნეს საკუთარ თავს, გაიხსენონ ალლაჰი და შესთხოვონ პატიება ცოდვებისათვის} [ალი იმრან: 135].