Encyclopedia of Prophetic Hadiths

«თუ მორწმუნეებზე — ან: ჩემს უმმაზე — ტვირთად არ დავაწვებოდი, მათ ვუბრძანებდი სივაქის გამოყენებას ყოველი ლოცვის წინ».

«მე დავხედე ურწმუნოების ფეხებს, რომლებიც თავზე გვედგნენ, როდესაც გამოქვაბულში ვიყავით, და ვთქვი: 'ო, ალლაჰის მოციქულო, თუ ვინმემ ფეხებზე დაიხედა, აუცილებლად შეგვამჩნევს', ალლაჰის მოციქულმა (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) კი მიპასუხა: «ო, აბუ ბაქრ, რას ფიქრობ ორზე, რომლებთან მესამეც ალლაჰია».

«ჭეშმარიტად, მე მაწყევარად არ წარმოვგზავნილვარ, არამედ მე წყალობად წარმოვიგზავნე».

რამდენიმე ადამიანი მოციქულის (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) საჰაბებიდან მივიდა მოციქულის (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) ცოლებთან და ჰკითხა, რას აკეთებდა იგი, როდესაც მას არავინ ხედავდა, გარდა მათისა. ამის შემდეგ ერთმა მათგანმა თქვა: "მე არ დავქორწინდები!" მეორემ თქვა: "მე ხორცს არ შევჭამ!" ხოლო მესამემ თქვა: "მე საწოლზე არ დავიძინებ!" როდესაც ეს ინფორმაცია მოციქულამდე (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) მივიდა, მან ალლაჰი განადიდა და შეაქო და შემდეგ თქვა: «რა დაემართათ ამ ხალხს, რომ ასეთ სიტყვებს ამბობენ? მე ვლოცულობ ღამით, მაგრამ ასევე ვიძინებ, ვმარხულობ და ზოგჯერ ვტოვებ მარხვას, ვქორწინდები ქალებზე. ხოლო ვინც ჩემს სუნნას განუდგება, მას ჩემთან კავშირი აღარ აქვს!»

ალლაჰის შუამავალზე (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) გამოცხადება დაიწყო მაშინ, როცა ის იყო ორმოცი წლის. მან მექაში დაჰყო ცამეტი წელი, შემდეგ კი მიიღო ბრძანება ჰიჯრაზე (მექქადან გადასახლებაზე), და ის გადასახლდა მედინაში. მედინაში დარჩა ათი წლის განმავლობაში, შემდეგ კი გარდაიცვალა (ალლაჰმა დალოცოს და მიესალმოს მას).

«არ მინახავს ვინმე, ვისაც გრძელი თმა ჰქონოდა და წითელ სამოსში უკეთ გამოიყურებოდა, ვიდრე ალლაჰის მოციქული (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას), მისი თმა მხრებზე ეცემოდა, მხრებს შორის დაშორება შორი ჰქონდა. ის არც ძალიან მაღალი იყო და არც ძალიან დაბალი».

პირველი, რითაც დაიწყო გამოცხადება ალლაჰის შუამავლისთვის (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას), იყვნენ ჭეშმარიტი სიზმრები. ყოველ ჯერზე, როცა სიზმარს ხედავდა, ის აშკარა ხდებოდა ისე ნათლად, როგორც განთიადის შუქი. შემდეგ მას ჩაუსახა ალლაჰმა მარტოობის სიყვარული. ის განმარტოვდებოდა ჰირას გამოქვაბულში და იქ რამდენიმე ღამეს ატარებდა ალლაჰის მსახურებაში. შემდეგ ოჯახში ბრუნდებოდა, რომ მოეტანა საჭირო მარაგი, და კვლავ გამოქვაბულში ბრუნდებოდა. ეს გაგრძელდა მანამ, სანამ მასთან არ მოვიდა ჭეშმარიტება, როცა ის ჰირას მღვიმეში იმყოფებოდა. მას გამოეცხადა ანგელოზი და უთხრა: "წაიკითხე!" ალლაჰის შუამავალმა (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) უპასუხა: «მე არ ვიცი კითხვა». მოციქულმა თქვა: «მაშინ მან ჩამკიდა და ძლიერად მომიჭირა, სანამ უკიდურესად არ დავიძაბე, შემდეგ გამიშვა და კვლავ მითხრა: ‘წაიკითხე!’ მე ვუპასუხე: ‘არ ვიცი კითხვა!’ მან ისევ ძლიერად მომიჭირა, სანამ ისევ უკიდურესად არ დავიძაბე, მერე გამიშვა და კვლავ მითხრა: ‘წაიკითხე!’ მე ვთქვი: ‘არ ვიცი კითხვა!’ მაშინ მესამედ ძლიერად მომიჭირა, შემდეგ გამიშვა და თქვა: «წაიკითხე შენი უფლის სახელით, რომელმაც შექმნა, შექმნა ადამიანი შედედილი სისხლისგან. წაიკითხე, და შენი უფალი — უდიდესი მფარველია». (ალ-‘ალაყ, 96:1–3) მოციქული (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) შიშისგან კანკალით დაბრუნდა სახლში. შევიდა ხადიჯა ბინთ ხუვაილიდთან (ალლაჰი იყოს მისით კმაყოფილი) და უთხრა: «დამაფარეთ! დამაფარეთ!» დააფარეს, სანამ შიში არ გადაუარა. შემდეგ მოუყვა ხადიჯას ყველაფერი და დაამატა: «მე ჩემს სიცოცხლეზე ვშიშობ». ხადიჯამ (ალლაჰი იყოს მისით კმაყოფილი) უთხრა: "არა! ვფიცავ ალლაჰს, ალლაჰი არასოდეს შეგარცხვენს! შენ ინარჩუნებ ნათესაურ კავშირებს, ეხმარები სუსტებს, ამარაგებ ღარიბებს, პატივს სცემ სტუმრებს და ეხმარები გაჭირვებულებს". შემდეგ ხადიჯამ მიიყვანა ის ვარაყა იბნ ნაუფალთან — თავისი ბიძაშვილის შვილთან. ვარაყა იყო ის, ვინც ჯაჰილიის დროს ქრისტიანობაზე მოექცა. ის წერდა წიგნებს ებრაულად და წერდა ინჯილიდან იმას, რასაც ალლაჰი მოისურვებდა. ის უკვე მოხუცი და ბრმა იყო. ხადიჯამ უთხრა: "ბიძაჩემის შვილო, მოუსმინე შენს ძმის შვილს". ვარაყამ ჰკითხა მოციქულს (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას): "ძმისშვილო, რა იხილე?" მოციქულმა მოუყვა, რაც გადახდა. ვარაყამ თქვა: "ეს იგივე ანგელოზია, რომელსაც ალლაჰი მიუვლენდა მუსას. ოჰ, ნეტავ მე ახალგაზრდა ვიყო და ძალა მქონდეს! ნეტავ ვყოფილიყავი ცოცხალი იმ დღეს, როცა შენი ხალხი გაგაძევებს!" მოციქულმა თქვა: «ნუთუ მართლა გამაძევენებ?» ვარაყამ მიუგო: "დიახ. არ ყოფილა ადამიანი, რომელიც მოვიდა იმით, რითაც შენ მოხვედი, რომ ხალხს არ გაემტყუნებინა. თუ იმ დღეს მოვესწრები, აუცილებლად დაგეხმარები მთელი ძალით". მაგრამ მალევე ვარაყა გარდაიცვალა, და გამოცხადება დროებით შეწყდა.

«როდესაც მივდიოდი მაღლა ზეციდან შემომესმა ხმა, მხედველობა მისკენ მივაპყარი, ეს იყო ანგელოზი, რომელიც გამომეცხადა ჰირას გამოქვაბულში, ის იჯდა თავის ტახტრევანზე ზეცასა და მიწას შორის, მე მისი შემეშინდა, დავბრუნდი სახლში და ვყვიროდი: დამაფარეთ, უზენაესმა ალლაჰმა აიათი გარდმოავლინა: {ჰეი, შენ სამოსში გახვეულო, წამოდექი და შეაგონე} [ალ-მუდასსირ:2] სიტყვებამდე {და სიბილწე განდევნე} [ალ-მუდასსირ: 5]. შემდეგ განმტკიცდა ზეშთაგონება და გაგრძელდა».