Encyclopedia of Prophetic Hadiths

เขากล่าวแก่อะฏออ์ บิน อบีเราะบาห์ ว่า “เจ้าจะเอาไหม ฉันจะให้เจ้าได้ดูผู้หญิงคนหนึ่ง ที่เป็นชาวสวรรค์?” ฉันพูดว่า: ใช่ เขาพูดว่า: ผู้หญิงผิวดำคนนี้มาหาท่านนบี ศ็อลลัลลอฮ์ อลัยฮิ วะสัลลัม และกล่าวว่า: ฉันเป็นโรคลมบ้าหมูและฉันจะเปลือยผ้าโดยไม่รู้ตัวเสมอ ดังนั้นท่านจงวิงวอนต่อพระเจ้าเพื่อฉันหน่อยเถิด"ท่านนบีกล่าวว่า "ถ้าเจ้าต้องการ เจ้าอดทนได้ สวรรค์ก็จะเป็นของเจ้า และถ้าเจ้าต้องการ ฉันจะวิงวอนต่อพระเจ้าเพื่อรักษาเจ้า (ให้หาย) " เขากล่าวว่า: ฉันจะอดทนไว้ เขากล่าวว่า: แต่ฉันจะเปลือยผ้า (ซึ่งฉันไม่ต้องการ) ดังนั้น ท่านจงวิงวอนต่อพระเจ้า เพื่อที่ฉันจะได้ไม่ต้องเปลือยผ้า ท่านจึงวิงวอนให้สำหรับเธอ

"พวกเจ้าอย่าได้กล่าวยกย่องฉัน (จนเกินเลย) อย่างที่ชาวคริสเตียนได้ยกย่อง (อีซา) บุตรของนางมัรยัม เพราะแท้จริง ฉันคือบ่าวของอัลลอฮ์ ดังนั้น พวกท่านจงกล่าวว่า บ่าวของอัลลอฮ์และเราะซูลของพระองค์"

"ในสวนสวรรค์มีหนึ่งร้อยระดับ โดยระหว่างแต่ละสองระดับนั้นมีระยะห่างเท่ากับระยะระหว่างฟ้ากับแผ่นดิน และ "อัลฟิรเดาส์" คือระดับที่สูงที่สุด ซึ่งจากที่นั่นแม่น้ำทั้งสี่สายในสวนสวรรค์จะไหลออกมา และเหนือมันคือบัลลังก์ของอัลลอฮ์ ดังนั้นหากพวกท่านวอนขอสิ่งใดจากอัลลอฮ์ จงขอ "อัลฟิรเดาส์" เถิด”

ท่านอนัส บิน มาลิก เราะฎิยัลลอฮุอันฮุ ได้รายงานกับเราว่า : ชายคนหนึ่งกล่าวว่า: "โอ้ศาสนทูตของอัลลอฮ์ ในวันกิยามะฮ์ บรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาจะถูกนำมารวมตัวกัน โดยพวกเขาต้องเดินด้วยใบหน้าได้อย่างไร?" ท่านกล่าวว่า “พระองค์ผู้ทรงให้พวกเขาสามารถเดินด้วยเท้าได้บนโลกดุนยานี้ จะไม่ทรงสามารถทำให้พวกเขาเดินด้วยใบหน้าในวันกิยามะฮ์ได้อย่างนั้นหรือ?" ท่านเกาะตาดะฮ์ กล่าวว่า: ใช่ ด้วยเกียรติแห่งพระผู้อภิบาลของเรา.

“ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม เดินผ่านหลุมศพสองหลุม แล้วท่านก็กล่าวว่า "แท้จริง ทั้งสองคนที่อยู่ในหลุมสองหลุมนี้กำลังถูกทรมาน และทั้งสองคนไม่ได้ถูกทรมานเพราะสิ่งใหญ่โตอะไร" หนึ่งในสองคนนี้มักจะไม่ระวังตัวเองจากการปัสสาวะ ส่วนอีกคนมักเดินใส่ร้ายผู้อื่น"จากนั้นท่านก็หยิบกิ่งไม้ที่ชื้นแล้วฉีกออกเป็นสองซีก จากนั้นท่านก็ปักไว้ในแต่ละหลุม พวกเขากล่าวว่า: โอ้ท่านเราะซูลุลลอฮ์ ทำไมท่านถึงทำเช่นนี้? ท่านกล่าวว่า “บางทีมันอาจช่วยบรรเทาให้เขาทั้งสองได้ ตราบใดที่กิ่งทั้งสองนั้นยังไม่แห้ง”

"ผู้ใดได้สาบานด้วยความซื่อสัตย์ ดังนั้นเขาผู้นั้นไม่ใช่พวกพ้องของเรา"

วันหนึ่งท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ได้ลุกขึ้นยืนในหมู่พวกเราและได้ให้คำเทศนา ซึ่งเป็นการเทศนาที่กินใจมาก ทำให้ใจเราสั่นและน้ำตาไหล แล้วมีคนกล่าวว่า: โอ้ท่านเราะซูลุลลอฮ์ ท่านได้ให้คำเทศนาแก่พวกเราเหมือนเป็นการเทศนาอำลาแก่เรา แล้ว ดังนั้นโปรดมอบพันธสัญญาแก่เราด้วยเถิด ท่านกล่าวว่า: “ พวกเจ้าจงยำเกรงต่ออัลลอฮ์ จงฟังและปฏิบัติตาม แม้ทาสจากชาวเอธิโอเปียเป็นผู้นำพวกเจ้าก็ตาม และหลังจากฉัน พวกเจ้าจะได้เห็นความขัดแย้งอย่างรุนแรง ดังนั้นพวกเจ้าจงปฏิบัติตามซุนนะฮ์ของฉันและซุนนะฮ์ของบรรดาคอลีฟะฮ์ผู้ทรงธรรม จงกัดมันด้วยฟันกราม และจงระวังสิ่งต่างๆ ที่ประดิษฐ์ขึ้นมา(ในศาสนา) เพราะทุกสิ่งที่เป็นบิดอะฮ์ถือเป็นความหลงผิด”

"จงปล่อยฉันกับสิ่งที่ฉันทิ้งไว้ให้แก่พวกเจ้า! แท้จริงแล้ว ผู้คนที่มาก่อนพวกเจ้าได้ประสบกับความหายนะเนื่องจากคำถามและการโต้เถียงกับศาสนทูตของพวกเขา ดังนั้น ถ้าฉันห้ามบางสิ่งบางอย่าง ก็จงออกห่างจากสิ่งนั้นไป! และถ้าฉันสั่งบางสิ่งบางอย่าง ก็จงทำให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้!"