Encyclopedia of Prophetic Hadiths

"ผู้ใดในหมู่พวกท่านที่วันศุกร์ได้มาถึงเขา ให้เขาทำการอาบน้ำ (ฆุซุล)"

“มีชายตาบอดคนหนึ่งได้มาหาท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม แล้วกล่าวว่า โอ้ท่านเราะสูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม แท้จริง ฉันไม่มีผู้ช่วยประคองฉันเวลาฉันจะไปไปมัสญิด หลังจากนั้น เขาจึงขอท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม อนุโลมให้เขาละหมาดที่บ้าน แล้วท่านก็อนุโลมให้ แต่พอชายคนนั้นหันหลังไปเพื่อจะกลับบ้าน ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ก็เรียกเขามาอีกครั้งแล้วถามว่า “ท่านได้ยินเสียงอะซานเรียกมาละหมาดหรือไม่?” ชายคนนั้นตอบว่า ใช่ ได้ยิน ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ก็กล่าวว่า “ถ้าเช่นนั้นท่านจำเป็นต้องตอบรับเสียงอะซาน”

ในวันศุกร์ มีชายคนหนึ่งเข้าไปในมัสยิดจากประตูทางฝั่งศาล และท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิวะสัลลัม กำลังยืนเทศนาอยู่ เขาจึงยืนหันหน้าเข้าหาท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิวะสัลลัม แล้วกล่าวว่า: โอ้ศาสนทูตแห่งอัลลอฮ์ ทรัพย์สมบัติได้สูญหายไป และเส้นทางถูกตัดขาด ดังนั้นท่านจงวิงวอนต่ออัลลอฮ์ให้ช่วยเหลือพวกเราด้วยเถิด ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิวะสัลลัม จึงยกมือขึ้น จากนั้นท่านกล่าวว่า “โอ้ อัลลอฮ์ โปรดประทานฝนแก่เราด้วยเถิด โอ้ อัลลอฮ์ โปรดประทานฝนแก่เราด้วยเถิด โอ้ อัลลอฮ์ โปรดประทานฝนแก่เราด้วยเถิด” อนัส กล่าวว่า: “ขอสาบานต่ออัลลอฮ์ พวกเราไม่เห็นเมฆหรือแม้แต่แสงฟ้าแลบบนท้องฟ้า และไม่มีบ้านหรือที่อยู่อาศัยใดๆ ระหว่างพวกเรากับซัลอ์” ท่านกล่าวว่า “ทันใดนั้น เมฆก็ปรากฏขึ้นจากด้านหลังของเขา มีขนาดใหญ่เท่ากับโล่ เมื่อมันขยับตัวถึงกลางท้องฟ้า มันก็แผ่กว้างออกไป แล้วฝนก็ตก ขอสาบานต่อพระผู้เป็นเจ้า เราไม่เห็นดวงอาทิตย์เป็นเวลาหกวัน ทันใดนั้น ชายคนหนึ่งก็เข้ามาทางประตูนั้นในวันศุกร์ ขณะที่ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิวะสัลลัม กำลังยืนเทศนาอยู่ เขาจึงหันหน้าเข้าหาท่านขณะที่ท่านยืนอยู่ ท่านกล่าวว่า: โอ้ ท่านศาสนทูตแห่งอัลลอฮ์ ทรัพย์สมบัติได้สูญหายไป และเส้นทางถูกตัดขาดแล้ว ดังนั้น จงขอต่ออัลลอฮ์ให้ทรงระงับมันจากเราเถิด ท่านกล่าวว่า: ดังนั้น ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิวะสัลลัม จึงยกมือขึ้น แล้วท่านก็กล่าวว่า “โอ้อัลลอฮ์ ขอให้ฝนไปตกบริเวณโดยรอบเรา อย่าได้ให้มันตกลงมาบนบ้านเมืองของเราเลย โอ้อัลลอฮ์ ขอให้มันไปตกบริเวณบนเนินสูง บนดอนสูง ภายในหุบเขา เเละเเหล่งงอกเงยของพืชไม้ เขากล่าวว่า: แล้วมันก็ถูกระงับ และเราก็ออกไปเดินเล่นกลางแดด ชาริกกล่าวว่า: ฉันถามอะนัส อิบนุ มาลิก ว่าเขาเป็นคนแรกเมื่อก่อนที่มาหรือ? เขากล่าวว่า: "ฉันไม่ทราบ"

ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ท่านจะยกมือทั้งสองของท่านเสมอบ่าเมื่อท่านเริ่มทำการละหมาด และตอนกล่าวตักบีร (อัลลอฮุอักบัร) เมื่อท่านต้องการรุกัวอ์ และท่าน(จะยกมือเหมือนตอนตักบีร) เช่นกันเมื่อท่านเงยขึ้นจากรุกัวอ์ และท่านจะกล่าว "ซะมิอัลลอฮุ ลิมันหะมิดะฮ์ ร็อบบะนา วะละกัลหัมดุ" และท่านจะไม่ทำเช่นนั้น(ไม่ยกมือ)เวลาสุญูด.

"แท้จริงพันธสัญญาระหว่างเรากับพวกเขาคือการละหมาด ดังนั้นใครก็ตามที่ละทิ้งมัน แท้จริงเขาได้ปฏิเสธศรัทธา"

"พวกเจ้าจงใช้บรรดาลูกๆ ของพวกเจ้าให้ละหมาด เมื่อพวกเขามีอายุเจ็ดขวบ และพวกเจ้าจงตีพวกเขาหากพวกเขาไม่ละหมาด เมื่อพวกเขามีอายุสิบขวบและจงแยกห้องนอนระหว่างพวกเขา"

“ไม่มีการละหมาดเมื่ออาหารถูกเสิร์ฟ และในสภาพที่เขากำลังอดกลั้นสิ่งไม่ดีทั้งสอง(คือปัสสาวะและอุจจาระ)".

ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม นำเราละหมาดในเช้าวันหนึ่งและพูดว่า: "พวกเจ้าเห็นคนนั้นไหม?" พวกเขากล่าวว่า ไม่ เขากล่าวว่า "พวกเจ้าเห็นคนนั้นไหม?" พวกเขากล่าวว่า ไม่ เขากล่าวว่า: “แท้จริง การละหมาดสองเวลา (คือ ฟะญัรและอิชาอ์) นี้ เป็นการละหมาดที่หนักที่สุดสำหรับพวกมุนาฟิก (คนหน้าไหว้หลังหลอก) และหากพวกท่านรู้ถึงคุณค่าของมัน พวกท่านจะมาละหมาดแม้จะต้องคลานมาก็ตาม และแถวแรกนั้นมีความประเสริฐเหมือนกับแถวของมลาอิกะฮ์ (ทวยเทพ) และหากพวกท่านรู้ถึงความประเสริฐของมัน พวกท่านจะเร่งไปอยู่ในแถวแรก และการละหมาดของชายหนึ่งคนร่วมกับอีกคนหนึ่งมีความบริสุทธิ์มากกว่าการละหมาดคนเดียว และการละหมาดกับสองคนบริสุทธิ์มากกว่าการละหมาดกับหนึ่งคน และยิ่งมีจำนวนมากก็ยิ่งเป็นที่รักยิ่งของอัลลอฮ์ตะอาลา”