Encyclopedia of Prophetic Hadiths

มีชายคนหนึ่งได้ถามท่านเราะสูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ว่า: “ท่านมีความเห็นอย่างไรเมื่อฉันได้ละหมาดฟัรฎู ฉันได้ถือศีลอดเดือนเราะมะฎอน ฉันทำแต่สิ่งที่หะลาลและละเว้นสิ่งที่หะรอม และฉันไม่ได้ปฏิบัติอย่างอื่นเพิ่มจากสิ่งเหล่านั้น ฉันจะได้เข้าสวนสวรรค์ไหม ?” ท่านนบีตอบว่า “ใช่"

“สถานที่ที่อัลลอฮ์ชื่นชอบมากที่สุดคือมัสยิด และสถานที่ที่อัลลอฮ์เกลียดชังมากที่สุดคือตลาด”

ขณะที่เราอยู่ในมัสยิดกับท่านนบี ศ็อลลัลลอฮ์ อลัยฮิ วะสัลลัม ก็มีชาวเบดูอินคนหนึ่งเข้ามาปัสสาวะในมัสยิด จากนั้นบรรดาสหายของท่านนบี ศ็อลลัลลอฮ์ อลัยฮิ วะสัลลัม ต่างก็กล่าวว่า: "เฮ้ย เฮ้ย!" เขากล่าวว่า: ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮ์ อลัยฮิ วะสัลลัม กล่าวว่า "อย่าไปขัดเขา ปล่อยเขาไว้เถิด" ดังนั้นพวกเขาจึงทิ้งเขาไว้จนกระทั่งปัสสาวะเสร็จ จากนั้นท่านนบี ศ็อลลัลลอฮ์ อลัยฮิ วะสัลลัม ก็ได้เรียกเขามา แล้วพูดกับเขาว่า: “มัสยิดเหล่านี้ไม่เหมาะสำหรับปัสสาวะหรือสิ่งสกปรกใดๆ เลย แต่มีไว้สำหรับการรำลึกถึงพระเจ้าผู้ทรงอำนาจ การละหมาด และการอ่านอัลกุรอาน” หรือดังที่ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮ์ อลัยฮิ วะสัลลัม ได้กล่าวไว้ เขากล่าวว่า: ดังนั้นเขาจึงสั่งให้ชายคนหนึ่งจากกลุ่มสหายนำถังน้ำมาเทใส่ที่เขาปัสสาวะไว้

"หากผู้ที่เดินผ่านหน้าผู้ที่ละหมาดอยู่ได้รู้ว่าบาปที่ประสบกับเขาคืออะไรเเล้วไซร้ เเน่นอนว่าการที่เขายืนอยู่กับที่เป็นเวลา 40 นั้นเป็นสิ่งที่ดีสำหรับเขามากยิ่งกว่าการไปเดินผ่านหน้าเขา(ผู้ละหมาด)เสียอีก อบู อัลนัดิ กล่าวว่า: ฉันไม่รู้ เขากล่าวว่า: สี่สิบวัน หรือเดือน หรือปี?

"ผู้ใดในหมู่พวกท่านที่วันศุกร์ได้มาถึงเขา ให้เขาทำการอาบน้ำ (ฆุซุล)"

“มีชายตาบอดคนหนึ่งได้มาหาท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม แล้วกล่าวว่า โอ้ท่านเราะสูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม แท้จริง ฉันไม่มีผู้ช่วยประคองฉันเวลาฉันจะไปไปมัสญิด หลังจากนั้น เขาจึงขอท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม อนุโลมให้เขาละหมาดที่บ้าน แล้วท่านก็อนุโลมให้ แต่พอชายคนนั้นหันหลังไปเพื่อจะกลับบ้าน ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ก็เรียกเขามาอีกครั้งแล้วถามว่า “ท่านได้ยินเสียงอะซานเรียกมาละหมาดหรือไม่?” ชายคนนั้นตอบว่า ใช่ ได้ยิน ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ก็กล่าวว่า “ถ้าเช่นนั้นท่านจำเป็นต้องตอบรับเสียงอะซาน”

ในวันศุกร์ มีชายคนหนึ่งเข้าไปในมัสยิดจากประตูทางฝั่งศาล และท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิวะสัลลัม กำลังยืนเทศนาอยู่ เขาจึงยืนหันหน้าเข้าหาท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิวะสัลลัม แล้วกล่าวว่า: โอ้ศาสนทูตแห่งอัลลอฮ์ ทรัพย์สมบัติได้สูญหายไป และเส้นทางถูกตัดขาด ดังนั้นท่านจงวิงวอนต่ออัลลอฮ์ให้ช่วยเหลือพวกเราด้วยเถิด ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิวะสัลลัม จึงยกมือขึ้น จากนั้นท่านกล่าวว่า “โอ้ อัลลอฮ์ โปรดประทานฝนแก่เราด้วยเถิด โอ้ อัลลอฮ์ โปรดประทานฝนแก่เราด้วยเถิด โอ้ อัลลอฮ์ โปรดประทานฝนแก่เราด้วยเถิด” อนัส กล่าวว่า: “ขอสาบานต่ออัลลอฮ์ พวกเราไม่เห็นเมฆหรือแม้แต่แสงฟ้าแลบบนท้องฟ้า และไม่มีบ้านหรือที่อยู่อาศัยใดๆ ระหว่างพวกเรากับซัลอ์” ท่านกล่าวว่า “ทันใดนั้น เมฆก็ปรากฏขึ้นจากด้านหลังของเขา มีขนาดใหญ่เท่ากับโล่ เมื่อมันขยับตัวถึงกลางท้องฟ้า มันก็แผ่กว้างออกไป แล้วฝนก็ตก ขอสาบานต่อพระผู้เป็นเจ้า เราไม่เห็นดวงอาทิตย์เป็นเวลาหกวัน ทันใดนั้น ชายคนหนึ่งก็เข้ามาทางประตูนั้นในวันศุกร์ ขณะที่ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิวะสัลลัม กำลังยืนเทศนาอยู่ เขาจึงหันหน้าเข้าหาท่านขณะที่ท่านยืนอยู่ ท่านกล่าวว่า: โอ้ ท่านศาสนทูตแห่งอัลลอฮ์ ทรัพย์สมบัติได้สูญหายไป และเส้นทางถูกตัดขาดแล้ว ดังนั้น จงขอต่ออัลลอฮ์ให้ทรงระงับมันจากเราเถิด ท่านกล่าวว่า: ดังนั้น ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิวะสัลลัม จึงยกมือขึ้น แล้วท่านก็กล่าวว่า “โอ้อัลลอฮ์ ขอให้ฝนไปตกบริเวณโดยรอบเรา อย่าได้ให้มันตกลงมาบนบ้านเมืองของเราเลย โอ้อัลลอฮ์ ขอให้มันไปตกบริเวณบนเนินสูง บนดอนสูง ภายในหุบเขา เเละเเหล่งงอกเงยของพืชไม้ เขากล่าวว่า: แล้วมันก็ถูกระงับ และเราก็ออกไปเดินเล่นกลางแดด ชาริกกล่าวว่า: ฉันถามอะนัส อิบนุ มาลิก ว่าเขาเป็นคนแรกเมื่อก่อนที่มาหรือ? เขากล่าวว่า: "ฉันไม่ทราบ"

ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ท่านจะยกมือทั้งสองของท่านเสมอบ่าเมื่อท่านเริ่มทำการละหมาด และตอนกล่าวตักบีร (อัลลอฮุอักบัร) เมื่อท่านต้องการรุกัวอ์ และท่าน(จะยกมือเหมือนตอนตักบีร) เช่นกันเมื่อท่านเงยขึ้นจากรุกัวอ์ และท่านจะกล่าว "ซะมิอัลลอฮุ ลิมันหะมิดะฮ์ ร็อบบะนา วะละกัลหัมดุ" และท่านจะไม่ทำเช่นนั้น(ไม่ยกมือ)เวลาสุญูด.