Encyclopedia of Prophetic Hadiths

«يَأْتِي فِي آخِرِ الزَّمَانِ قَوْمٌ حُدَثَاءُ الأَسْنَانِ سُفَهَاءُ الأَحْلاَمِ، يَقُولُونَ مِنْ خَيْرِ قَوْلِ البَرِيَّةِ، يَمْرُقُونَ مِنَ الإِسْلاَمِ كَمَا يَمْرُقُ السَّهْمُ مِنَ الرَّمِيَّةِ، لاَ يُجَاوِزُ إِيمَانُهُمْ حَنَاجِرَهُمْ، فَأَيْنَمَا لَقِيتُمُوهُمْ فَاقْتُلُوهُمْ، فَإِنَّ قَتْلَهُمْ أَجْرٌ لِمَنْ قَتَلَهُمْ يَوْمَ القِيَامَةِ». در آخرالزمان، جوانان خورد سال و کم عقلان می آیند، که قرآن را تلاوت می کنند و زیاد می خوانند، و از اسلام خارج می شوند و از حدود آن تجاوز می کنند، همانطور که تیر از کمان خارج می شود، ایمان آنان از گلویشان فراتر نمی رود، پس هر جا با آنان روبرو شدید، آنان را قتل کنید، زیرا قتل آنان در روز قیامت پاداشی است برای کسی که آنان را قتل نموده است.

من مردی بودم که بسیار مذی از من خارج می‌شد و به دلیل جایگاه دختر پیامبر صلی الله علیه وسلم [و اینکه داماد ایشان بودم] شرم می‌کردم که در این باره از ایشان بپرسم، پس مِقداد بن اَسوَد را امر کردم که از ایشان سؤال کنند، پس فرمودند: «يَغْسِلُ ذَكَرَهُ وَيَتَوَضَّأُ» یعنی: «آلت خود را می‌شوید و وضو می‌گیرد». و نزد بخاری آمده که فرمود: «تَوَضَّأْ وَاغْسِلْ ذَكَرَكَ» یعنی: «وضو بساز و آلت خود را بشوی».

فاطمه رضي الله عنها نزد پيامبر صلى الله عليه وسلم برای شکایت آمد، در حالی که دستش از آسیاب کردن آسیب دیده بود، و برایش خبر رسیده بود که برای رسول الله صلی الله علیه وسلم غلام رسیده است، ولى نتوانست با وی صلی الله علیه وسلم ملاقات کند، او این موضوع را برای عائشه رضی الله عنها گفت، و زمانی که وی صلی الله علیه وسلم آمدند، عائشه رضی الله عنها موضوع را برای شان گفتند. علی رضی الله عنه فرمود: وی صلی الله علیه وسلم نزد ما آمدند در حالی که ما در جای خواب خود بودیم، و میخواستیم از بستر برخیزیم، وی صلی الله علیه وسلم فرمودند: در جاهای خود بمانید، بعد آمد و بین من و فاطمه نشست، تا اینکه خنکی پاهایش را روی شکمم احساس کردم و گفت: « «آیا شما را به چیزی بهتر از آنچه خواسته اید راهنمایی نکنم؟ هنگامی که به رختخواب می رويد - يا می خواهيد بخوابيد - سی و سه بار سبحان الله، سی و سه بار الحمد لله، و سی و چهار بار الله اکبر بگوييد، این برای شما از خادم بهتر است».

رسول الله صلی الله علیه وسلم گروهی را برای مأموریت جنگی اعزام کرد و مردی از انصار را فرمانده آنان قرار داد و به افراد دستور داد تا از او اطاعت کنند. (در طی مأموریت) آن فرمانده (به دلیلی) خشمگین شد و گفت: مگر پیامبر (صلی الله علیه وسلم) به شما دستور نداده است که از من اطاعت کنید؟ گفتند: «چرا، دستور داده است. گفت: «پس برای من هیزم جمع کنید، آنان هیزم جمع کردند، سپس گفت: آتش بیفروزید، آنان آتش افروختند، آنگاه گفت: در آتش درآیید! آنان قصد انجام دادن این دستور را کردند، اما برخی دست و پای دیگران را گرفتند و (مانع شدند) و به یکدیگر گفتند: «ما تنها برای فرار از آتش (دوزخ) به سوی پیامبر (صلی الله علیه وسلم) پناه آورده‌ایم، آنان همچنان در این حال بودند تا اینکه آتش خاموش شد و خشم فرمانده نیز فرو نشست، این ماجرا به پیامبر (صلی الله علیه وسلم) رسید، ایشان فرمودند: «اگر در آن آتش داخل می‌شدند، هرگز تا روز قیامت از آن خارج نمی‌شدند؛ چرا که اطاعت تنها در کار نیک و پسندیده واجب است».

«بگو پروردگارا، مرا هدايت فرما و محکم و ثابت قدم گردان، و با هدایت از راه خود یاد کن، و استقامت، استقامت تیر است».