Encyclopedia of Prophetic Hadiths

«لعنت الله بر یهود و نصاری که قبرهاى پیامبران شان را به مسجد تبدیل کردند»، ام المومنین عایشه رضی الله عنها می گوید: اگر این مساله مطرح نبود، قبر ایشان آشکار می شد؛ اما ترس مسجد شدن قبر وجود داشت.

«الله عزوجل می فرماید: هر عملِ آدمیزاد برای خودش می باشد، جز روزه که از آنِ من است، و من خودم پاداش آن را می دهم، روزه سپرى(در برابر آتش دوزخ) است؛ پس هرگاه يکی از شما روزه بود، نبايد ناسزا بگويد، يا بر کسی فرياد بزند، و اگر کسی به او دشنام داد يا با او درگير شد، در جوابش بگويد: من روزه هستم، سوگند به ذاتی که جانِ محمد در دست اوست، بوی دهان روزه دار نزد الله از بوی مشک خوش تر است، روزه دار دوبار خوشحال می شود: آنگاه که افطار می کند، به خاطرِ افطارش خوشحال می گردد، و آنگاه که پروردگارش را ملاقات می نمايد، از بابت روزه اش شادمان می شود».

روزی مردی در هنگام خطبهٔ جمعه از دروازه یی که به سوی دارالقضاء بود، وارد مسجد شد در حالی که رسول الله (صلی الله علیه وسلم) مشغول ایراد خطبه بودند، آن مرد رو به روی پیامبر ایستاد و گفت: ای رسول الله! اموال نابود شده و راه‌ها قطع گردیده، از الله بخواه تا برای ما باران رحمت فرستد، رسول الله (صلی الله علیه وسلم) دستان مبارک را بلند کردند و سه بار فرمودند: «الهی برای ما باران بفرست، الهی برای ما باران بفرست، الهی برای ما باران بفرست»، انس می‌گوید: به الله سوگند که در آسمان حتی تکّه ابری یا اثری از ابر نبود و بین ما و کوه سلع نیز هیچ خانه یا ساختمانی وجود نداشت، ناگهان ابری همچون سپر از پشت کوه پدیدار شد و وقتی به وسط آسمان رسید، گسترده شد و شروع به باریدن کرد، به الله قسم که تا شش روز خورشید را ندیدیم، پس از آن، در جمعهٔ بعد مردی دیگر از همان دروازه وارد شد در حالی که پیامبر مشغول خطبه بودند، او رو به روی پیامبر ایستاد و گفت: «ای رسول الله! اموال نابود شده و راه‌ها قطع گردیده، از الله بخواه تا باران را از ما بازدارد، پیامبر (صلی الله علیه وسلم) دستان مبارک را بلند کرده و دعا فرمودند: «الهی باران را به اطراف ما بفرست نه بر سر ما! بر بلندی‌ها و تپه‌ها و دره‌ها و رویشگاه‌های درختان بباران»، انس گوید: باران قطع شد و ما در آفتاب راه رفتیم، شریک (یکی از راویان) می‌گوید: از انس بن مالک پرسیدم: آیا این مرد، همان مرد اول بود؟ گفت: «نمی دانم».

که رسول الله صلى الله عليه وسلم در آغاز نماز و هنگام تكبير ركوع رفع يدين می كرد، يعنی دست هايش را تا برابر شانه ها بالا می برد، همچنين هنگام برخاستن از ركوع نيز رفع يدين می كرد و می گفت: «سَمِعَ الله لمن حَمِدَهُ رَبَّنَا ولك الحمد» و این کار را در سجده انجام نمی داد.

«ای گروه جوانان كسی كه توانايی ازدواج كردن دارد، ازدواج كند، زيرا باعث حفاظت چشم و شرمگاه می شود، و كسی كه توانايی ازدواج را ندارد، روزه بگيرد، چون گرفتن روزه، شهوت را ضعيف و كنترول می كند».

که رسول الله صلى الله عليه وسلم درحالی که بر منبر بود و درباره ی صدقه و خودداری از گدايی و درخواست کمک مالی از مردم سخن می گفت، فرمود: «اليدُ العُلْيَا خَير من اليدِ السُّفْلَى، فاليد العُلْيَا: هي المُنْفِقَةُ، والسُّفْلَى: هي السَائِلة». «دست بالا بهتر از دست پايين است؛ دست بالا همان دست بخشنده(دهنده) و دست پايين، دست درخواست کننده (گيرنده) است».

رسول الله صلى الله عليه وسلم زکات فطر را بر مرد و زن، آزاد و برده، کودک و بزرگ مسلمان از هر نفر يک صاع خرما يا جو واجب نمودند، و امر نمودند که بايد قبل از رفتن مردم برای ادای نماز عيد پرداخته شود.

«هركس يک روز در راه الله روزه بگيرد، الله متعال رویش را به اندازه ی مسافت هفتاد خزان (سال) از جهنم دور می كند».