Encyclopedia of Prophetic Hadiths

«اذکار بعدیه‌ای که در پی هر نماز فرض گفته می شود، گوینده‌اش - یا انجام دهنده‌اش - پشیمان نمی‌گردد: سی و سه بار تسبیح گفتن، و سی و سه بار حمد گفتن و سی و چهار بار تکبیر گفتن».

«هركس بعد از شنيدن اذان، اين دعا را بخواند: «اللَّهُمَّ رَبَّ هَذِهِ الدَّعْوَةِ التَّامَّةِ، وَالصَّلاةِ الْقَائِمَةِ، آتِ مُحَمَّدًا الْوَسِيلَةَ وَالْفَضِيلَةَ، وَابْعَثهُ مَقَامًا مَحْمُودًا الَّذِي وَعَدْتَهُ» او سزاوار شفاعت من در روز قیامت خواهد بود». ترجمهء دعا: پروردگارا، ای صاحب اين دعوت كامل (اذان) و نمازی كه هم اكنون برگزار می شود، به محمد صلى الله عليه وسلم وسيله (درجه ای است در بهشت) و فضيلت عنايت فرما و او را طبق وعده ات به مقام محمود (شفاعت) برسان.

«زمانی که سجده نمودی، کف دستانت را بر زمین بگذار و بازوهایت را از زمین بالا نگه دار».

«هر کس مانند نماز ما بخواند و به سوی قبله‌ی ما نماز گزارَد و از ذبیحه‌ی ما بخورد، او مسلمانی است که دارای پیمان الله و پیمان رسول اوست، پس در پیمان الله نسبت به او خیانت نکنید».

پیامبر صلی الله علیه وسلم به نزد ما آمد و گفتیم: یا رسول الله، دانستیم که چگونه بر شما سلام بگوییم، پس چگونه بر شما درود بگوییم؟ فرمودند: بگویید: اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِ مُحَمَّدٍ، كَمَا صَلَّيْتَ عَلَى آلِ إِبْرَاهِيمَ، إِنَّكَ حَمِيدٌ مَجِيدٌ، اللَّهُمَّ بَارِكْ عَلَى مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِ مُحَمَّدٍ، كَمَا بَارَكْتَ عَلَى آلِ إِبْرَاهِيمَ، إِنَّكَ حَمِيدٌ مَجِيدٌ» یعنی: «بارالها، بر محمد و بر آل محمد درود بفرست چنانکه بر آل ابراهیم درود ارزانی داشتی، همانا تو ستوده‌شده و باشکوهی، بارالها بر محمد و بر آل محمد برکت ارزانی دار چنانکه بر آل ابراهیم برکت ارزانی داشتی، تو ستوده شده و باشکوهی».

«هرکس بر چهار رکعت (سنتِ) پيش از ظهر و چهار رکعت پس از آن پابندی کند، الله او را بر آتش دوزخ حرام می گرداند».

«هنگامی که یکی از شما به مسجد داخل می‌شود، بر پیامبر درود بفرستد و بگوید: الهی درهای رحمتت را به روی من بگشای، و هنگامی که خارج می‌شود، بر پیامبر درود بفرستد و بگوید: الهی مرا از شیطان رانده‌شده حفظ فرما»، و در روایت حاکم آمده است: «و هنگامی که خارج می‌شود، بر پیامبر صلی الله علیه وسلم درود بفرستد و بگوید: الهی مرا از شیطان رانده‌شده پناه ده».

«هفت گروه هستند که در روز قیامت در زیر سایه عرش الهی قرار می گیرند، روزی که سایه ای جز سایه او نمی باشد: حاکم و پیشوای عادل، جوان که جوانی خود را در عبادت الله سپری کرده باشد، مردی که قلبش وابسته به مسجد است، دو نفری که به خاطر الله با هم دوست شدند، و به خاطر آن از هم جدا شدند، جوان که یک زن زیبا او را به فحشا دعوت کند و او در جوابش می گوید من از الله می ترسم، مردی که پنهان خیرات و صدقه می دهد که کسی نفهمد، حتى وقتی با دست راستش صدقه می دهد دست چپش آنرا نمی داند، شخصی که ذکر و یاد الله را می کند در خلوت و اشکها از چشمانش سرازیر می شود.