Encyclopedia of Prophetic Hadiths

«თქვენამდე მცხოვრებ ხალხთაგან ერთ მეფეს ჰყავდა ჯადოქარი, როდესაც დაბერდა, მან მეფეს უთხრა: ‘მე დავბერდი, გამომიგზავნე ერთი ბიჭი, რომელსაც ჯადოქრობას ვასწავლი.’ მეფემ მას ბიჭი გაუგზავნა სასწავლებლად, ბიჭი გზაზე მონაზონს ხვდებოდა, ჯდებოდა მის გვერდით და უსმენდა მის საუბარს, რომელიც მოსწონდა. როდესაც ჯადოქართან მიდიოდა, გზად მონაზონთან ჩერდებოდა, როცა ჯადოქართან აგვიანდებოდა, ის მას სჯიდა, ბიჭმა ამ მონაზონს უთხრა ეს. მან უთხრა: "თუ ჯადოქრის შეგეშინდება, უთხარი: ოჯახმა დამაყოვნა, ხოლო თუ ოჯახი დაგსჯის, უთხარი: ჯადოქარმა დამაყოვნა". ერთ დღეს გზაზე დიდი მხეცი დახვდა, რომელმაც ხალხს გზა გადაუკეტა. ბიჭმა თქვა: "დღეს გავიგებ, ჯადოქარი უკეთესია თუ მონაზონი", მან აიღო ქვა და თქვა: "ო ალლაჰ, თუ მონაზონის საქმე შენთვის უფრო მოსაწონია, ვიდრე ჯადოქრის საქმე, მაშინ ეს მხეცი ამ ქვით მოკალი, რათა ხალხმა გზა გააგრძელოს". ბიჭმა ქვა ესროლა, მხეცი მოკლა და ხალხმა გზა გააგრძელა, ბიჭი მონაზონთან მივიდა და ეს ამბავი მოუყვა; მონაზონმა უთხრა: "შვილო, დღეს შენ ჩემზე უკეთესი ხარ, შენ ისეთ მდგომარეობას მიაღწიე, რასაც მე ვერ შევძელი. იცოდე, მალე გამოიცდები, და თუ შეგამოწმებენ, არ გამამხილო". ბიჭი ბრმებს, კეთროვანებს და სხვადასხვა სნეულ ადამიანებს კურნავდა, ერთ დღეს მეფის კარზე მყოფმა ერთ-ერთმა ადამიანმა, რომელიც ბრმა იყო, მასთან მრავალი ძღვენით მივიდა და უთხრა: "ეს ყველაფერი შენია, თუ მხედველობას დამიბრუნებ", ბიჭმა უპასუხა: "მე არავის ვკურნავ, მხოლოდ ალლაჰია, რომელიც კურნავს. თუ ალლაჰს ირწმუნებ, მას შევევედრები და ალლაჰი გაგკურნავს". მამაკაცმა ალლაჰის ირწმუნა და ალლაჰმა მას მხედველობა დაუბრუნა, შემდეგ მეფესთან დაბრუნდა და თავის ადგილზე დაჯდა, როგორც ჩვევად ჰქონდა. მეფემ ჰკითხა: "ვინ დაგიბრუნა მხედველობა?" მან უპასუხა: "ჩემმა ღმერთმა", მეფემ ჰკითხა: "შენ სხვა ღმერთი გყავს ჩემს გარდა?" მან უპასუხა: "ჩემი და შენი ღმერთი ალლაჰია, მეფემ იგი დააპატიმრა და არ შეწყვიტა მისი წამება, სანამ ბიჭის ვინაობა არ გაამხილა, ბიჭი მეფეს მიჰგვარეს". მეფემ მას უთხრა: "შვილო, შენს ჯადოქრობას უკვე იმდენი შეუძლია, რომ ბრმებსა და კეთროვანებს კურნავს", ბიჭმა უპასუხა: "მე არავის ვკურნავ, მხოლოდ ალლაჰია რომელიც კურნავს". მეფემ მისი წამება დაიწყო, სანამ მონაზონის ადგილსამყოფელი არ გაამხილა, მონაზონიც მოიყვანეს და მეფემ უთხრა: "უარყავი შენი რწმენა", მან უარი თქვა. მეფემ ხერხი მოატანინა, მის თავზე დაადო და შუაზე გაჭრა. შემდეგ მეფის მხლებელიც მოიყვანეს და მასაც იგივე ბედი ეწია. ბიჭიც მოიყვანეს და უთხრეს: "უარყავი შენი რწმენა!" მან უარი თქვა. მეფემ თავის მსახურებს უბრძანა: "აიყვანეთ იგი ამა და ამ მთაზე, როცა მწვერვალზე ახვალთ, თუ თავის რწმენას უარყოფს, გაუშვით. თუ არა, გადმოაგდეთ". მათ ბიჭი მთაზე აიყვანეს. მან თქვა: "ო ალლაჰ, როგორც შენ გსურს, ისე დამიცავი მათგან", მთა შეირყა, ყველა მათგანი დაიღუპა, ხოლო ბიჭი მეფესთან დაბრუნდა ფეხით, მეფემ ჰკითხა: "რა დაემართათ შენს მხლებლებს?" მან უპასუხა: "ალლაჰმა მათგან დამიცვა", მეფემ ისევ მსახურებს უბრძანა: "წაიყვანეთ ზღვაში და როცა შუაგულში მიხვალთ, თუ უარყოფს თავის რწმენას, გაუშვით, თუ არა, ჩააგდეთ", მათ ბიჭი ზღვაში წაიყვანეს. მან თქვა: "ო ალლაჰ, როგორც შენ გსურს, ისე დამიცავე მათგან", ნავი გადაბრუნდა და ყველა დაიხრჩო, ხოლო ბიჭი ისევ მეფესთან დაბრუნდა ფეხით. მეფემ ჰკითხა: "რა დაემართათ შენს მხლებლებს?" მან უპასუხა: "ალლაჰმა დამიცვა მათგან", ბიჭმა მეფეს უთხრა: "შენ ვერ მომკლავ, სანამ არ გააკეთებ იმას, რასაც მე გეტყვი", მეფემ ჰკითხა: "და რა უნდა გავაკეთო?" ბიჭმა უთხრა: "მოაგროვე ხალხი ერთ ადგილას, მიმაბი ხეზე, აიღე ისარი ჩემი ისრის ჩანთიდან, მოათავსე მშვილდზე და თქვი: ალლაჰის სახელით, ამ ბიჭის ღმერთის სახელით და შემდეგ მესროლე. თუ ასე გააკეთებ, მომკლავ". მეფემ ხალხი შეკრიბა, ბიჭი ხეზე მიაბა, აიღო მისი ისარი, მშვილდზე მოათავსა და თქვა: "ალლაჰის სახელით, ამ ბიჭის ღმერთის სახელით", შემდეგ ისარი ესროლა, რომელიც ბიჭს საფეთქელში მოხვდა. ბიჭმა ხელი საფეთქელზე დაიდო და გარდაიცვალა, ხალხმა კი შესძახა: "ჩვენ ვირწმუნეთ ამ ბიჭის ღმერთის!" მეფეს უთხრეს: "ის, რისიც გეშინოდა, უკვე მოხდა! ხალხმა ალლაჰის ირწმუნა!" მეფემ ქუჩებში ღრმა ორმოები გაათხრევინა და ცეცხლი დაანთო. შემდეგ ბრძანა: "ვინც არ უარყოფს თავის რწმენას, ცეცხლში ჩააგდეთ!" ასე გააკეთეს, სანამ ერთმა ქალმა, რომელსაც ჩვილი ჰყავდა, უკან დახევა არ დაიწყო, ამ დროს ბავშვი ალაპარაკდა და უთხრა: "დედა, მოითმინე, რადგან შენ ჭეშმარიტებაზე ხარ!"»

«იმდენად საოცარია მორწმუნის მდგომარეობა, რომ მას ყველა ვითარებაში სიკეთე აქვს მისთვის, და არ აქვს ის არავის გარდა მორწმუნისა, თუ მას სიკეთე შეემთხვევა, ადიდებს ალლაჰს და მასში მადლია მისთვის, თუ შეემთხვევა რაიმე ცუდი, ადიდებს ალლაჰს და ამაშიც სიკეთეა მისთვის»

«როცა სამოთხის ბინადრები სამოთხეში შევლენ, ალლაჰი, წმინდა და უზენაესი, იტყვის: "გნებავთ, რომ რამე შეგმატოთ?" ისინი უპასუხებენ: "განა შენ არ გაგვინათლე სახეები? განა შენ არ შეგვიყვანე სამოთხეში და არ გვიხსენ ჯოჯოხეთის ცეცხლისგან?" მაშინ ალლაჰი მოიხსნის ფარდას, და მათთვის არაფერი იქნება უფრო საყვარელი, ვიდრე მათი მბრძანებლის ხილვა, დიადი და ყოვლისშემძლესი».